Wystąpienia HFPC

Warszawa, 10 grudnia 2008 r.

 

 

 

Szanowny Pan

 

Lech Kaczyński

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

 

 

Szanowny Panie Prezydencie,

Nie rozumiemy Panie Prezydencie, Pana odmowy podpisania ustawy z dnia 23 października 2008 r. o ratyfikacji Europejskiej Konwencji w sprawie kontaktów z dziećmi, podpisanej już przez Polskę w 2003 r.

Konwencja w sprawie kontaktów z dziećmi dotyczy fundamentalnego prawa dziecka do wychowania i kontaktowania się z obojgiem rodziców, a także z innymi osobami bliskimi - np. dziadkami, niezależnie od tego, gdzie przebywają i jakiej są narodowości.

Argument, iż „wprowadzenie do polskiego porządku prawnego zawartych w Konwencji regulacji zagrozić może dobru rodziny i prawu rodziców do wychowania dzieci zgodnie z własnymi przekonaniami" jest całkowicie nie zrozumiały.

Prawo do kontaktów dziecka z obojgiem rodziców przewidują obowiązujące w Polsce przepisy. Sąd rodzinny może wprawdzie prawomocnym orzeczeniem zakazać rodzicom kontaktu z dzieckiem, ale czyni to w wyjątkowych sytuacjach zagrożenia życia i zdrowia dziecka. Także ratyfikowane przez nas dokumenty międzynarodowe (art 8 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, art. 9 ust.3 Konwencji o prawach dziecka) gwarantują rodzicom i dzieciom prawo do wzajemnych kontaktów.

Problemem jest natomiast egzekucja obowiązującego prawa, w przypadkach gdy jeden z rodziców bezprawnie ogranicza kontakty dziecka z drugim. Takie sytuacje mają miejsce zarówno w kraju, jak i między rodzicami mieszkającymi w różnych krajach.

Mamy już orzeczenieTrybunału Praw Człowieka przeciwko Polsce w sprawie o kontakty (Zawadka v. Polska, wyrok z 23 czerwca 2005). Trybunał uznał, iż „(...) polskie organy nie spełniły pozytywnego zobowiązania wynikającego z art.8 Konwencji polegającego na zapewnieniu skarżącemu pomocy, która umożliwiłaby mu skuteczne wykonywanie jego praw rodzicielskich".

Wspomniana Konwencja, której ratyfikację Pan, Panie Prezydencie wstrzymał przewiduje takie rozwiązania prawne, które dawałyby większe gwarancje na realizację praw dziecka do kontaktów z obojgiem rodziców, wówczas, gdy mieszka ono tylko z jednym z nich. Dotyczyłoby to zarówno sytuacji, w których dziecko mieszka w Polsce, a jeden z rodziców w innym kraju, ale również sytuacji, gdy rodzic mieszka w Polsce, a dziecko wychowuje się w innym kraju. Takich sytuacji mamy coraz więcej - Europa stała się całkowicie otwarta, ludzie przemieszczają się coraz częściej, niestety też coraz częściej rozwodzą się, co sprawia, że w wielu przypadkach dzieci tracą kontakt z jednym z rodziców, częściej z ojcem i jego rodziną. Jest to dla dzieci podwójnie krzywdzące - tracą pełną rodzinę i na dodatek kontakt z jednym z rodziców.

Dlatego tak ważne jest, aby wszystkie państwa Europy przystąpiły do przedmiotowej Konwencji i zrozumiały, iż tylko w takim współdziałaniu mogą zabezpieczyć prawa swoich obywateli - małoletnich i dorosłych.

Jeżeli Polska ratyfikowałaby Konwencję jako szóste państwo, to tylko dla nas splendor i dobry przykład dla innych, a nie zagrożenie. To również większe gwarancje dla dzieci i ich rodziców w relacjach z pięcioma państwami, które przed nami ratyfikowały Konwencję.

Warto wspomnieć, iż przygotowane projekty zmian do kodeksu rodzinnego i opiekuńczego oraz kodeksu postępowania cywilnego uwzględniają wymogi Konwencji w sprawie kontaktów z dziećmi i pozwolą na jej wykonywanie.

Zatem jesteśmy gotowi do wprowadzenia standardów, służących przede wszystkim dzieciom, którym nie dane było wychowywać się w pełnej rodzinie.

Szanowny Panie Prezydencie, głęboko wierzymy, że rozważy Pan swoją decyzję ponownie i przyłączy się Pan Prezydent do tych, którzy ratyfikację Konwencji w sprawie kontaktów z dziećmi popierają.

Z wyrazami szacunku,

 

/ - /

 

Danuta Przywara

Prezes Zarządu

 

/ - /

Elżbieta Czyż

Koordynator Programu

Prawa Dziecka