Po VII zjeździe regionalnego Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych, które odbyło się w zeszłym miesiącu, doszło do zmian na najwyższych stanowiskach w Tybetańskim Regionie Autonomicznym. Pięćdziesięcioczteroletni Legczog zastąpił Gjalcena Norbu na stanowisku przewodniczącego regionalnego rządu TRA. Nominacja ta wzmacnia pozycję Ragdiego, którego ponownie wybrano przewodniczącym stałego komitetu Zgromadzenia Przedstawicieli Ludowych TRA. Nie wiadomo jeszcze, czy sześćdziesięciosześcioletni Gjalcen Norbu przejdzie na emeryturę, czy też obejmie inne stanowisko.

W kwietniu usunięto dwóch tybetańskich członków regionalnej komórki Ogólnochińskiej Ludowej Politycznej Konferencji Konsultacyjnej (OLPKK). Wszystko wskazuje na to, że zmiany te są kolejnym etapem prowadzonej przez Ragdiego kampanii “oczyszczania szeregów partii i kadr” oraz ostrzeżeniem dla innych urzędników i członków partii. Dordże Dramdul i Phuncog zostali usunięci z OLPKK za działania, które uznano za “poważne pogwałcenie statutu OLPKK, godzące w stabilizację w Tybecie”.

Legczog (chiń. Lieque), nowy przewodniczący regionalnego rządu TRA, jest związany z sześćdziesięcioletnim Ragdim od początku lat 80., kiedy to pracowali razem w rządowym departamencie “ds. organizacji”. Ten kluczowy wydział kontroluje akta członków partii i urzędników. Powierzenie Ragdiemu tej komórki i mianowanie Legczoga jego zastępcą świadczą, że obaj cieszą się pełnym zaufaniem partii. W późniejszych latach, aż do kolejnego awansu, Ragdi był zastępcą sekretarza komitetu partii w TRA i wiceprzewodniczącym rządu regionalnego.

Pochodzący z Gjance (TRA) Legczog wstąpił do partii w 1971 roku, o jedenaście lat później niż starszy i bardziej doświadczony Ragdi. Wcześniej, przez siedem lat, był nauczycielem w szkole podstawowej i średniej w Gjance. Trwała wówczas rewolucja kulturalna (1966-76) i choć szkół niższych szczebli nie zamknięto, prowadzono w nich wyłącznie zajęcia polityczne.

W latach 1973-75 Legczog był sekretarzem oddziału Komunistycznej Ligi Młodzieży w Gjance. Najważniejsze etapy w jego karierze to nominacja na sekretarza działu nadzoru w departamencie ds. organizacji tybetańskiego komitetu partii w 1975 roku i na zastępcę przewodniczącego tegoż departamentu w roku 1980. Stanowisko to piastował do 1991 roku, potem, w latach 1991-94, był sekretarzem miejskiego komitetu partii w Lhasie.

Przed sześciu laty Legczog tak wypowiadał się o najważniejszych dla partii sprawach na konferencji zorganizowanej przez TRA i lhaskie komitety ds. politycznych i prawnych: “Musimy wzmocnić przywództwo i zmobilizować siły, wykorzystując wszystkie dostępne środki ideologiczne, edukacyjne, dyscyplinujące, administracyjne, prawne i ekonomiczne. Korzystając ze zmian na arenie międzynarodowej, wrogie siły zdwoiły wysiłki, których celem jest przeprowadzenie “pokojowej ewolucji” w naszym kraju. Tybet znalazł się na linii frontu walki z separatyzmem i “pokojową ewolucją”. Musimy więc znaleźć skuteczne środki, potrzebne do przeprowadzenia ataku na separatystów”.

W pierwszym przemówieniu, jakie wygłosił 18 maja, zaraz po przyjęciu nominacji na stanowisko przewodniczącego rządu TRA, Legczog skupił się na kwestiach gospodarczych. Chwalił Gjalcena Norbu (chiń. Gyalcain Norbu) za osiągnięcia kierowanego przezeń rządu regionalnego, “za otwarcie i reformę socjalistyczną”. Najważniejszym dokonaniem ekipy poprzednika było, jego zdaniem, podniesienie wskaźnika wzrostu gospodarczego o 13,2 procent. “Tybetańscy chłopi zbierają od lat rekordowe plony, systematycznie rosną dochody państwa, rozbudowano infrastrukturę, znacznie wzrosła stopa życiowa ludności”, cytowała Legczoga tybetańska telewizja. W kurtuazyjnym powitaniu nowej ekipy, ustępujący Gjalcen Norbu podkreślał wagę jedności jako “fundamentalnej gwarancji zwycięstwa rewolucji”. “Nowi przywódcy rządu regionalnego muszą pielęgnować wewnętrzną jedność kierownictwa”, powiedział.

Później jednak Legczog zaczął krytykować wolny rozwój infrastruktury w TRA. “Musimy (...) zdawać sobie sprawę, że z uwagi na czynniki geograficzne infrastruktura w Tybecie rozwija się bardzo powoli, nadal brakuje tu kapitału i fachowego personelu”, mówił w wywiadzie dla agencji Zhongguo Xinwen She 23 maja. Jeśli idzie o najważniejsze cele na najbliższych pięć lat, Legczog podkreślał wagę wzmocnienia tzw. “trzech fundamentów”: “rolnictwa i hodowli, przemysłu oraz infrastruktury”, i przeprowadzenia reform “w trzech sektorach: przedsiębiorstwach państwowych, strukturach rządowych oraz ogólnych, wspomagających”. Zagadnieniu “cywilizacji duchowej” poświęcił znacznie mniej uwagi, wspominając o nim krótko w końcowej części przemówienia, jednak o wadze, jaką przywiązują władze TRA do ideologicznej walki z separatyzmem, mówili inni dygnitarze, w tym przedstawiciele OLPKK.

Tybetańczycy wydaleni z komitetu za “szkodliwe działania”

Decyzję o wydaleniu dwóch Tybetańczyków z regionalnego komitetu OLPKK ogłoszono 27 kwietnia na zebraniu członków stałego komitetu, któremu przewodniczył Phagpalha Gelek Namgjal (chiń. Pagbalha Geleg Namgyai), ponownie wybrany przewodniczącym OLPKK TRA. Dordże Dramdul został usunięty z regionalnego i stałego komitetu OLPKK, a Phuncog z komitetu regionalnego. Choć nie ujawniono konkretnych powodów, komitet ogłosił, że obaj zaangażowani byli w działania “godzące w stabilizację w Tybecie i stanowiące poważne pogwałcenie statutu OLPKK”.

Wydalenie, nie mające precedensu w ostatnich latach, wskazuje, że władze chciały dać wyraźny sygnał wszystkim funkcjonariuszom, którzy mogą żywić poglądy nie podobające się partii. W ostatnich latach najgłośniejszy przypadek tego typu dotyczył Czadrela Rinpocze, który był przewodniczącym grupy odpowiedzialnej za odnalezienie XI Panczenlamy. Oskarżono go o “spiskowanie w celu podzielenia kraju”. 22 maja 1996 został wyrzucony z OLPKK i pozbawiony stanowiska wiceprzewodniczącego tego ciała. Skazano go na sześć lat więzienia i pozbawiono praw publicznych na trzy lata. W związku z tą sprawą aresztowano również tybetańskiego biznesmena Samdrupa, który został usunięty ze stałego komitetu partii i pozbawiony stanowiska sekretarza prefekturalnego komitetu KPCh w Szigace. Ostatnio pojawiły się pogłoski, że Samdrup jest już na wolności.

Na konferencji poświęconej pracy kadr i organizacji w regionie, Ragdi ostrzegał przed “problemami”, jakie stwarzają funkcjonariusze, którzy potajemnie popierają Dalajlamę. Problemy te, mówił 10 stycznia, wywołują ludzie, “sympatyzujący lub popierający w duchu secesjonistyczne oświadczenia i działania Dalaja (...) lub uważający religię za coś świętego, a Dalaja za kogoś szczególnego, mimo że są członkami partii, a nawet urzędnikami wysokiego szczebla”. Wypowiedzi Ragdiego, cytowane przez Tibet Daily 12 stycznia, były kolejnym etapem “totalnej wojny” z Dalajlamą, którą ogłoszono pod koniec zeszłego roku. W przemówieniu transmitowanym przez Tibet TV 26 listopada 1997 Ragdi powiedział: “Musimy zrozumieć, że niezwykłość sytuacji Tybetu polega na walce z kliką Dalaja. (...) Musimy wypowiedzieć totalną wojnę - w myśli, teorii i sferze ideologicznej - Dalajowi i jego separatystom. To ideologiczny i polityczny fundament, dzięki któremu Tybet będzie mógł wejść w nowe stulecie”. Tydzień wcześniej, podczas V sesji Komitetu KPCh TRA, sympatyzujące z Dalajlamą kadry krytykował też Buczung (chiń. Buqiong), sekretarz regionalnej komisji ds. dyscypliny.

Ostatnia konferencja OLPKK, której przewodniczył pięćdziesięcioośmioletni Phagpalha Geleg Namgjal, Tybetańczyk z Sichuanu, zakończyła się potępieniem Dalajlamy. “Członkowie OLPKK - cytowała go 16 maja Tibet TV - oraz organizacje wszystkich szczebli w Tybecie muszą nadal jednoznacznie krytykować i odsłaniać prawdziwe oblicze Dalajlamy. OLPKK musi wesprzeć komitety partii i rząd w publicznym ujawnianiu prawdy o reakcyjnym charakterze kliki Dalaja, w edukowaniu kadr i mas, by przejrzały na wylot kłamstwa i iluzje propagowane przez klikę Dalaja”.

Phagpalha stwierdził również, że OLPKK, której rola ma polegać na publicznym wspieraniu polityki Chin w Tybecie, powinna aktywniej zaangażować się w reformy i gospodarczy rozwój TRA (Xinhua, 17 maja).

Nowe kadry w Tybecie

621 chińskich funkcjonariuszy wraca do swoich prowincji po przepracowaniu trzech lat w Tybecie. 28 maja agencja Xinhua informowała, że zastąpi ich grupa 637 urzędników, którzy będą pracować przez trzy lata w 44 miastach i okręgach TRA. Kadry z Shandongu i Shanghaiu przybyły już do Szigace.

25 marca 1997 Ragdi mówił o pierwszej grupie, że są to ludzie “młodzi, świetnie wykształceni, o mocnym kręgosłupie politycznym”. “Był to zastrzyk świeżej krwi dla naszych szeregów, który tchnął w nie nowe życie” (Tibet Daily, 24 kwietnia 1997). Według Ragdiego w latach 1995-97 do TRA przysłano 615 wykwalifikowanych techników, a w różnych prowincjach Chin wyszkolono 507 Tybetańczyków. “Naród tybetański będzie mógł się rozwijać i żyć w dostatku tylko dzięki jedności z braterskimi narodami wielkiej chińskiej rodziny - mówił na spotkaniu poświęconym przygotowaniom do przyjęcia nowych kadr. - Realizacja ogólnego planu partii, dotyczącego zarządzania Tybetem i polityki granicznej, wymaga wytrwałej pracy funkcjonariuszy, urzędników i robotników, którzy przybywają do regionu, oraz stałej obecności kontyngentu Hanów i kadr innych narodowości”.

Plan sprowadzania do TRA - na czas określony - urzędników państwowych z chińskich prowincji powstał podczas III Narodowego Forum [poświęconego] Pracy w Tybecie, które obradowało w Pekinie w lipcu 1994 roku. Jego celem było “wzmocnienie jedności” TRA i “scementowanie więzów” między Tybetem a innymi prowincjami. 27 maja agencja Xinhua doniosła, że od 1951 roku “pomoc Tybetowi” niosło ponad 110 tys. urzędników.