Interwencja u Prezesa Sądu Okręgowego w sprawie przyspieszenia postępowania gen. M.K.

Do Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka zwrócił się gen. M.K., prosząc o zainteresowanie się jego sprawą.

M.K. – były Komendant Wojewódzki Policji – został oskarżony o przestępstwa z art.: 266 § 2 k.k. i art. 228 § 3 i § 5 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k., z art. 231 § 2 k.k., art. 239 § 1, art. 265 § 1 k.k. i art. 266 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 12 k.k., z art. 228 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 224 § 2 k.k. Gen. K. zarzuca się więc przekroczenie uprawnień w związku z pełnieniem funkcji publicznej Komendanta Wojewódzkiego Policji, m.in. poprzez ujawnienie tajemnicy państwowej oraz służbowej, utrudnianie postępowania karnego, przyjęcie korzyści majątkowej oraz groźbę użycia broni palnej wobec funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, wywierając w ten sposób wpływ na czynności urzędowe organu administracji rządowej.

W sierpniu 2009 r. M.K. złożył do Sądu Okręgowego wniosek o prowadzenie całego postępowania sądowego od początku z uwagi na fakt, iż od ostatniej czynności dowodowej w sprawie upłynęło 17 miesięcy.

Sąd nie uwzględnił wniosku M.K., stwierdzając na wstępie, iż: „M.K. już w pierwszym zdaniu uzasadnienia swego wniosku mija się z prawdą, gdy twierdzi, że od ostatniej czynności dowodowej w sprawie minęło 17 miesięcy. Ostatnia czynność dowodowa miała miejsce 1 września 2008 r., a więc minęło od niej 12 miesięcy, co niewątpliwie jest okresem znacznym, ale mniejszym niż sugerowany przez oskarżonego.”

Sąd stwierdził ponadto, że: „ M.K. dołożył starań, aby postępowanie to możliwie przewlec.”

Dnia 14 września 2009 r. p. K. zwrócił się do Prezesa Sądu Okręgowego z prośbą o zbadanie przedmiotowej sprawy w trybie nadzoru administracyjnego, stwierdzając, iż „ uzasadnienie do tegoż postanowienia (…) zawiera elementy nieprawdziwe (…) albowiem nie znajdują podane tam fakty żadnego potwierdzenia w aktach i dokumentach.”

Helsińska Fundacja Praw Człowieka zwróciła uwagę Prezesa Sądu Okręgowego na fakt, iż Europejski Trybunał Praw Człowieka zasądził już na rzecz p. K. odszkodowanie za zbyt długie stosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania w tym postępowaniu. Dwunastomiesięczna przerwa w obradowaniu Sądu może być natomiast przyczyną kolejnej skargi przeciwko Polsce, tym razem ze względu na przewlekłość prowadzonego postępowania (art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka).

Długotrwałość postępowania karnego jest w przypadku p. K. tym bardziej uciążliwa, że po uchyleniu tymczasowego aresztowania Sąd zastosował wysokie poręczenie majątkowe.