Obserwacja rozprawy apelacyjnej w sprawie P.B.

Dnia 15 września 2010 r. w Sądzie Okręgowym w Warszawie odbyła się rozprawa apelacyjna w sprawie P.B. oskarżonego o popełnienie czynu określonego w art. 278 § 1 KK, na której obecny był obserwator Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka.

Pan P.B. został oskarżony przez prokuraturę o to, że dnia 15 grudnia 2005 r. dopuścił się przestępstwa określonego art. 278 § 1 KK. Podczas pierwszego przesłuchania prowadzonego przez policje przyznał się do dokonania zarzucanego mu czynu. Nie korzystał wówczas z pomocy obrońcy. Podczas kolejnych przesłuchań, a także w trakcie postępowania sądowego, P.B. konsekwentnie zaprzeczał, jakoby był sprawcą zarzucanego mu czynu.

Podczas rozprawy obrońca P.B. stwierdził, że wyrok w pierwszej instancji został wydany jedynie w oparciu o zeznania pokrzywdzonej oraz zeznania P.B. jakie złożył podczas pierwszego przesłuchania przeprowadzonego w trakcie postępowania przygotowawczego.

Owo przyznanie się do winy podczas pierwszego przesłuchania było natomiast efektem namowy policjantów. Podejrzany, nie korzystający wówczas z obrońcy oraz odczuwający efekty choroby alkoholowej, był niezwykle podatny na wpływy i sugestie przesłuchujących go osób.

Obrońca przywołał w związku z tą kwestią fragment zeznań jednego z policjantów prowadzących owo przesłuchanie, z którego miało wynikać, że praktyką jest „nakierunkowanie podejrzanego na przyznanie się”.

W związku z powyższym, zeznaniom P.B. uzyskanym podczas pierwszego przesłuchania nie można – zdaniem obrońcy – przyznać atrybutu wiarygodności.

W efekcie, Sąd Okręgowy w Warszawie skierował sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd niższej instancji.

Problematyka prawa do posiadania obrońcy na etapie postępowania przygotowawczego była już przedmiotem orzeczeń ETPC, przede wszystkim w sprawach Salduz przeciwko Turcji (skarga nr 36391/02) oraz Płonka przeciwko Polsce (skarga nr 20310/02).