Sąd zwolnił z aresztu M.K. oraz J.G. po interwencji HFPC

Helsińska Fundacja Praw Człowieka wystąpiła do Sądu Rejonowego Lublin-Wschód z siedzibą w Świdniku z „opinią przyjaciela sądu” (amicus curiae) w sprawie zasadności stosowania tymczasowego aresztowania w stosunku do M.K. i J.G.

3 kwietnia 2011 r. po meczu Klubu Avia Świdnik i Motor Lublin policja przystąpiła do zatrzymań pseudokibiców, którzy w rażący sposób naruszali porządek prawny na dworcu w Świdniku, rzucając w policjantów kamieniami i butelkami. Czyn ten został zakwalifikowany jako czynna napaść na funkcjonariuszy policji (art. 223 k.k.).

Jednakże zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w postaci zeznań świadków i nagrań video, nie dawał podstaw do uznania, iż M.K. i J.G. swoim zachowaniem wyczerpali znamiona przestępstwa z art. 233 k.k. Dowody wskazywały, że M.K i J.G. znajdowali się jedynie w grupie osób rzucających w policjantów kamieniami, wymachiwali rękoma i wznosili okrzyki, pozostając biernymi obserwatorami zdarzeń. Sąd Rejonowy nie uznał zasadności stosowania wobec nich środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, Sąd Okręgowy doszedł natomiast do odmiennych wniosków.

Fundacja wyraziła przekonanie, iż znajdowanie się w grupie osób rzucających kamieniami i wznoszącymi okrzyki nie stanowi czynnej napaści na funkcjonariuszy policji. Powoływanie się przez Sąd Okręgowy na duże prawdopodobieństwo popełnienia przestępstwa nie znajduje żadnego uzasadnienia w stanie faktycznym. Przesłanka surowej kary grożącej M.K. i J.G również pozbawiona jest podstaw, gdyż – zgodnie ze statystykami prawomocnie skazanych osób dorosłych w latach 2002-2008 prowadzonych przez Ministerstwo Sprawiedliwości – w 2008 r. zaledwie 16,7% ogółu osób skazanych z art. 223 k.k. otrzymało karę bezwzględnego pozbawienia wolności, przy czym kara powyżej dwóch lat pozbawienia wolności została wymierzona zaledwie 9 osobom, stanowiącym 1,8% skazanych z tego artykułu. Przeważającą większość skazanych w 2008 r. – 59,3% otrzymała karę pozbawienia wolności od roku do lat dwóch.

W efekcie, Sąd uchylił stosowanie tymczasowego aresztowania wobec M.K. i J.G., korzystając zarazem z tzw. wolnościowych środków zapobiegawczych.