• 
• 
• 

Opinia Programu Pomocy Prawnej dla Uchodźców i Migrantów HFPC w sprawie Zielonej Księgi dot. przyszłego wspólnego europejskiego systemu azylowego

Helsińska Fundacja Praw Człowieka z zadowoleniem przyjęła dążenia Komisji Europejskiej do podniesienia wspólnego poziomu ochrony i równości w zakresie dostępu do tej ochrony na obszarze Unii Europejskiej i do zapewnienia większej solidarności pomiędzy państwami członkowskimi.
Uważamy, iż wspólny system azylowy powinien zostać utworzony przy zagwarantowaniu cudzoziemcom rzeczywistej i efektywnej ochrony ich praw wynikających z podstawowych traktatów międzynarodowych gwarantujących ochronę praw człowieka. Każdy cudzoziemiec ubiegający się o ochronę w którymkolwiek z krajów UE powinien być traktowany wedle tych samych sprawiedliwych i wysokich standardów proceduralnych.

 

Deprecated: Function ereg() is deprecated in /var/www/functionsNew.php on line 1215

                                                                      Pan

                                                                      Piotr Mierecki

                                                                      Dyrektor

                                                                      Departamentu Polityki Migracyjnej

                                                                      Ministerstwa Spraw Wewnętrznych

                                                                      I Administracji

  

 

Szanowny Panie Dyrektorze,

 

Uprzejmie przekazuję opinię Programu Pomocy Prawnej dla Uchodźców i Migrantów Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka w sprawie Zielonej Księgi w sprawie przyszłego wspólnego europejskiego systemu azylowego.

 

 

                                                                                    Z wyrazami szacunku,

 

                                                                                     

                                                                                        Marek Antoni Nowicki

 

                                                                                             Prezes Zarządu

 

 

 

 

 

 

 

Uprzejmie dziękujemy za przesłanie stanowiska Rządu RP wobec Zielonej Księgi w sprawie przyszłego wspólnego europejskiego systemu azylowego. Helsińska Fundacja Praw Człowieka z zadowoleniem przyjęła dążenia Komisji Europejskiej do podniesienia wspólnego poziomu ochrony i równości w zakresie dostępu do tej ochrony na obszarze Unii Europejskiej i do zapewnienia większej solidarności pomiędzy państwami członkowskimi.

 

Uważamy, iż wspólny system azylowy powinien zostać utworzony przy zagwarantowaniu cudzoziemcom rzeczywistej i efektywnej ochrony ich praw wynikających z podstawowych traktatów międzynarodowych gwarantujących ochronę praw człowieka. Każdy cudzoziemiec ubiegający się o ochronę w którymkolwiek z krajów UE powinien być traktowany wedle tych samych sprawiedliwych i wysokich standardów proceduralnych.

 

Punkt 2.1. Rozpatrywanie wniosków azylowych

 

1. Składanie wniosku

 

Jednym z podstawowych praw człowieka jest prawo do ubiegania się o udzielenie ochrony przed prześladowaniem, dlatego też uważamy, iż konieczne jest zwiększenie rzeczywistego dostępu do procedury azylowej poprzez zagwarantowanie wszystkim cudzoziemcom ubiegającym się o ochronę prawa do wjazdu na terytorium Unii Europejskiej.

 

Po pierwsze, należy zapewnić wszystkim cudzoziemcom możliwość złożenia wniosku o nadanie statusu uchodźcy do właściwych władz azylowych, a wnioski te nie powinny być badane przez organy kontroli granicznej lecz przez wyspecjalizowanych urzędników. Uważamy iż tzw. procedury lotniskowe czy procedury badania dopuszczalności wniosku przez organy kontroli granicznej są niezgodne ze zobowiązaniami wynikającymi z Konwencji Genewskiej. Organy te powinny być jedynie odpowiedzialne za formalne przyjęcie wniosku i zobowiązane do niezwłocznego przekazania go właściwym władzom azylowym. Uważamy także, iż konieczne jest poddanie kontroli sądowej zatrzymań cudzoziemców w strefach tranzytowych lotnisk międzynarodowych.

 

Po drugie, cudzoziemcy nie mogą być karani za brak dokumentów zezwalających na wjazd takich jak paszport czy wiza, zgodnie z treścią art. 31 Konwencji Genewskiej z 1951 roku. Brak tych dokumentów nie może wpłynąć na prawo do złożenia wniosku o azyl.

 

Po trzecie, uważamy także, że należy rozważyć zmianę sposobu uregulowania pojęć bezpiecznego kraju trzeciego i bezpiecznego kraju pochodzenia oraz bezpiecznego europejskiego kraju trzeciego. Proponujemy zrezygnowanie z automatycznego kwalifikowania wniosków osób pochodzących z krajów uznanych za bezpieczne jako oczywiście bezzasadnych, bez zbadania indywidualnych powodów ubiegania się przez nich o nadanie statusu uchodźcy. Uważamy także, iż obywatele krajów członkowskich Unii Europejskiej również powinni mieć możliwość złożenia wniosku o przyznanie tego statusu.

 

Po czwarte, mimo iż problem ten nie został podniesiony w Zielonej Księdze, chcielibyśmy zwrócić uwagę na koniecznośc uregulowania zasad oceny wieku cudzoziemców w taki sposób, aby  zagwarantować małoletnim cudzoziemcom rzeczywistą ochronę. Uważamy, że w każdym przypadku, w ktorym po przeprowadzeniu odpowiednich badań, nadal nie można stwierdzić czy cudzoziemec jest małoletni (badania stanu uzębienia i kości nadgarstka mogą określić wiek cudzoziemca z dokładnoscią do dwóch lat) zastosowanie powinno mieć domniemanie małoletniości danego cudzoziemca.

 

2. Procedura azylowa

 

Uważamy, że konieczność udzielenia ochrony powinna być podstawowym elementem procedury azylowej. W tym celu proponujemy zagwarantowanie każdej osobie ubiegającej się o udzielenie ochrony bardzo rzetelnej i dokładnej indywidualnej procedury azylowej oraz zabezpieczenie odpowiednich środków finansowych, instytucjonalnych i technicznych umożliwiających przeprowadzenie takiej procedury[1]. Rzetelne zbadanie sprawy przez organ pierwszej instancji wpłynęłoby na zmniejszenie liczby odwołań składanych przez cudzoziemców i tym samym na czas postępowania oraz koszty pobytu cudzoziemców w ośrodkach dla uchodźców.

 

Po drugie, uważamy także, iż należy określić maksymalny okres rozpatrywania wniosków w pierwszej i drugiej instancji, który byłby egzekwowalny. Obecnie długość procedur w poszczególnych krajach członkowskich jest bardzo zróżnicowana i wynosi w niektórych przypadkach nawet 5 lat. Uważamy, że należy wyeliminować niekorzystne skutki długotrwałych procedur azylowych, takie jak ciągły stan niepewności, niekorzystny wpływ na proces integracji w społeczeństwie i dlatego też proponujemy automatyczne przyznanie cudzoziemcom prawa pobytu w przypadku, w którym czas trwania postępowania przekraczałby okres trzech lat.

 

Po trzecie, proponujemy zrezygnowanie z zastosowania tzw. przyspieszonej procedury w trakcie badania wniosku azylowego w pierwszej instancji. Jej stosowanie jest wątpliwe z punktu widzenia zobowiązań państw wynikających z Konwencji Genewskiej z 1951 r.

Uważamy, że przyspieszona procedura powinna być stosowana dopiero w trakcie badania sprawy przez organ drugiej instancji. Kryteria jej zastosowania powinny odpowiadać kryteriom określonym przez UNHCR[2] obejmujacym sprawy oczywiście bezzasadne (nie odnoszące się zupełnie do kryterów przyznawania statusu uchodźcy określonych w Konwencji Genewskiej w 1951 r.) i sytuacji, w których wnioski cudzoziemców są w oczywisty sposób nieuczciwie.

Przyspieszona procedura powinna być stosowana jedynie w przypadku osób wrażliwych, których stan zdrowia wymaga szybkiego zbadania sprawy oraz w przypadku osób, których wnioski o nadanie statusu są oczywiście zasadne.

 

Po czwarte, odwołanie od decyzji odmownej w każdym przypadku powinno mieć charakter suspensywny. Uważamy to za jedną z najistotniejszych gwarancji przysługujących cudzoziemcom w postępowaniu o udzielenie ochrony.

 

Po piąte, proponujemy dokonanie zmiany w uregulowaniach Dyrektywy Kwalifikacyjnej, określających przesłanki odmowy udzielenia ochrony międzynarodowej w postaci statusu uchodźcy i ochrony subsydiarnej w związku z względami bezpieczeństwa. Regulacja ta jest sprzeczna ze zobowiązaniami wynikającymi z Konwencji Genewskiej z 1951 r. oraz z Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka. W każdym przypadku cudzoziemcy powinni mieć zagwarantowaną bezwzględną ochronę przed wydaleniem w związku z gwarancjami wynikającymi z art. 2 i 3 EKPC.

 

Po szóste, uważamy iż każdy z cudzoziemców aplikujących o udzielenie międzynarodowej ochrony powinien mieć zagwarantowane prawo do bezpłatnej pomocy prawnej, prawo do kontaktu z UNHCR i organizacjami pozarządowymi, pomoc wykwalifikowanego i niezależnego tłumacza, prawo do przeprowadzenia indywidualnego wywiadu statusowego i prawo do odwołania ze skutkiem suspensywnym. Prawa te nie mogą zostać ograniczone ani cudzoziemiec nie może zostać ich pozbawiony w żadnym wypadku, nawet w razie zastosowania przyspieszonej procedury.

 

Punkt 2.2. Warunki przyjmowania osób ubiegających się o azyl

 

Odnosząc się do warunków przyjmowania osób ubiegających się o azyl, uważamy po pierwsze, iż błędne jest założenie, że zapewnienie wysokiej jednolitości w zakresie warunków przyjmowania tych osób jest kluczem do uniknięcia wtórnego przemieszczania się.

Możemy wskazać na dwie zasadnicze przyczyny tego „przemieszczania się":

- obecność rodziny/przedstawicieli danej grupy etnicznej w innym kraju, 

- nierówności ekonomiczne w krajach członkowskich, a co się z tym wiąże, różnice w poziomie życia, zarobków, wysokość świadczeń socjalnych, poziom i dostępność usług medycznych.

Jest to bardzo trudna kwestia wymagająca dalszego rozważenia. Nawet w przypadku określenia standardów przyjmowania osób ubiegających się o ochronę na poziomie wspólnotowym, pomoc dla nich jest związana z ogólną sytuacją gospodarczą kraju i poziomem ochrony socjalnej gwarantowanej obywatelom. Z tego powodu ujednolicenie warunków materialnych mogłoby być procesem zbyt wymagającym, biorąc pod uwagę możliwości finansowe państw członkowskich.

Uważamy jednak, iż każdy cudzoziemiec powinien mieć prawo do pomocy socjalnej w ramach procedury uchodźczej i zagwarantowania godnych warunków pobytu w kraju przyjmującym. Ujednolicenie standardów mogłoby być przeprowadzone jedynie dzięki środkom z Europejskiego Funduszu Uchodźczego.

 

Po trzecie, według nas koniecznym elementem recepcji cudzoziemców ubiegajacych się o azyl powinno być przyznanie im prawa do pracy w sytuacjach, w których postępowanie azylowe trwa dłużej niż 6 miesięcy. Biorąc pod uwagę fakt, iż praca jest jednym z najefektywniejszych sposobów na integrację cudzoziemców, uważamy że cudzoziemcy ci powinni mieć zagwarantowane prawo do pracy bez konieczności uzyskania zezwolenia na zatrudnienie.

 

Po czwarte, za konieczne uważamy ujednolicenie regulacji prawnych odnoszących się do detencji cudzoziemców, przy założeniu, iż cudzoziemcy ubiegający się o azyl nie powinni być co do zasady umieszczani w instytucjach izolacyjnych. Każde zatrzymanie cudzoziemca powinno być zgodne ze standardami orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Widzimy także potrzebę określenia przesłanek umieszczenia cudzoziemców w aresztach zgodnie z art. 31 Konwencji Genewskiej i wytycznymi UNHCR[3], jak również określenie warunków i maksymalnego okresu pobytu w areszcie oraz ujednolicenie kwestii związanych z odpowiedzialnością karną uchodźców nielegalnie przekraczających granice. Stoimy na stanowisku, że nielegalne przekraczanie granicy nie powinno być karalne, natomiast państwa członkowskie UE powinny skoncentrować wspólne wysiłki na walce z organizacjami przestępczymi organizującymi nielegalne przekraczanie granicy. Detencja w celach migracynych, w szczególności w celu wydalenia, nie powinna trwać dłużej niż 6 miesiecy. Uważamy, że należy wprowadzić bezwzględny zakaz detencji małoletnich, który powinien obejmować także ich opiekuna.

 

Punkt 2.3. Udzielenie ochrony

 

Uważamy, że dalsze ujednolicanie i uszczegóławianie kryteriów udzielania ochrony będzie miało ograniczony wpływ na ujednolicenie interpretacji i treść podejmowanych decyzji. Istotne znaczenie będą nadal odgrywały względy polityki międzynarodowej państw członkowskich oraz sposób interpretacji dokonywany w indywidualnych decyzjach wydawanych przez urzędników i sędziów. Z drugiej strony wprowadzenie bardziej szczegółowych kryteriów (np. sposobów interpretacji poszczególnych elementów Konwencji Genewskiej opracowanych przez UNHCR i doktrynę) sprawiłoby, że będą one wiążące dla urzędnika rozpatrującego sprawę i wpłyną na jakość podjętej przez niego decyzji. Kwestia ta wymaga dalszego rozważenia.

 

Po drugie, opowiadamy się za w prowadzeniem jednolitego statusu przyznawanego osobom, które spełniają przesłanki do uznania za uchodźcę i uzyskania ochrony uzupełniającej - w tym zapewnienie programu integracyjnego na jednakowych warunkach, nieograniczonego dostępu do rynku pracy i możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, dostępu do edukacji, opieki zdrowotnej, świadczeń socjalnych na takich samych zasadach jak obywatele danego kraju. Ujednolicenie statusu na poziomie wspólnotowym powinno prowadzić do jego uznawalności, co jest istotne zwłaszcza przy zachowaniu obecnych reguł podziału odpowiedzialności za rozpatrywanie wniosków azylowych. Konieczne są jednak gwarancje nieograniczania praw przyznawanych uchodźcom.

Rozważenia wymaga w szczególności kwestia wydawania osobom, którym przyznano ochronę uzupełniającą, dokumentów podróży. Uważamy, że osoby te powinny otrzymywać jednolity „europejski" dokument podróży honorowany przez inne kraje i uprawniający do poruszania się po terytorium UE na zasadach przysługujacych uchodźcom.

 

Uważamy także, iż konieczne jest zagwarantowanie pewnej formy ochrony cudzoziemcom, którzy nie kwalifikują się do ochrony międzynarodowej, a nie podlegają wydaleniu np. z powodu złego stanu zdrowia lub w przypadku osób małoletnich bez opieki. Proponujemy objęcie tym statusem również cudzoziemców, których wydalenie stanowiłoby naruszenie prawa do życia rodzinnego i prywatnego w rozumieniu EKPC, lub Konwencji o prawach dziecka. Osoby te powinny mieć zagwarantowane takie uprawnienia jak prawo pobytu, prawo do ubezpieczenia zdrowotnego i opieki zdrowotnej, prawo do świadczeń socjalnych oraz prawo do pracy. Przesłanki udzielenia tej formy ochrony powinny być obowiązkowo badane w ramach jednolitej procedury, a jej konstrukcja prawna tej formy legalizacji nie powinna wymagać wydania wcześniejszej decyzji o wydaleniu.

Uważamy również za konieczne uregulowanie pobytu cudzoziemców, których wydalenie jest niewykonalne z powodów technicznych, niezależnych od cudzoziemca lub organu wykonującego wydalenie. Kwestie związane ze statusem przyznawanym tej kategorii osób powinny zostać uregulowane w ustawodawstwie migracyjnym.

 

Po czwarte, opowiadamy się także za możliwością ustanowienia mechanizmu wzajemnego uznawania krajowych decyzji azylowych oraz możliwości przekazywania odpowiedzialności za ochronę cudzoziemca w sytuacji, w której osoba objęta ochroną zmienia miejsce zamieszkania na inne państwo członkowskie. Przeniesienie takiej ochrony mogłoby odbywać się automatycznie wraz z udzieleniem cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na terytorium danego państwa.

 

Punkt 2.4. zagadnienia przekrojowe

 

W związku z faktem, iż wielu cudzoziemców przyjeżdża do Europy z obszarów objętych konfliktami zbrojnymi lub dotkniętych katastrofami naturalnymi, bardzo wielu z nich ma poważne problemy ze zdrowiem psychicznym i fizycznym. Dlatego też uważamy, że konieczne jest wprowadzenie efektywnego systemu identyfikacji ofiar tortur, handlu ludźmi i osób należących do grup wrażliwych. W tym zakresie konieczne jest przygotowanie i wdrożenie systemu szkoleń dla szerokiej kategorii osób mających styczność z cudzoziemcami na każdym etapie postępowania. Proponowalibyśmy zastosowanie podejścia interdyscyplinarnego i dostosowanie szkoleń do lokalnych warunków, jak również wspólne zaangażowanie w szkolenia agendy UE i partnerów społecznych. Na skutek tych działań osoby należące do grup wrażliwych powinny być identyfikowane na samym początku procedury azylowej, co powinno mieć wpływ na umożliwienie im udziału w procedurze uchodźczej na zasadach odpowiadających ich stanowi zdrowia.

 

Po drugie, proponujemy także rozważenie określenia liczby psychologów  przypadających na określoną liczbę uchodźców, tak aby zagwarantować im efektywną pomoc psychologiczną.

 

Po trzecie, proponujemy implementację do prawa azylowego wytycznych UNHCR odnoszących się do sposobu prowadzenia przesłuchania i interpretacji definicji uchodźcy (np. w odniesieniu do prześladowania ze względu na płeć). Dzięki uzyskaniu przez nie mocy wiążącej będą one szerzej i efektywniej stosowane.

 

Punkt 2.4.2. Integracja

 

Uważamy, że programy integracyjne powinny brać pod uwagę specyficzne potrzeby cudzoziemców i gwarantować im pełnię praw umożliwiających integrację w społeczeństwie. Dlatego też popieramy propozycję Komisji przyznania cudzoziemcom objętym ochroną międzynarodową prawa do ubiegania się o status rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich.

 

Uważamy także, iż konieczne jest zagwarantowanie wszystkim osobom, które uzyskały ochronę międzynarodową, prawa do pracy bez konieczności uzyskania zezwolenia, gdyż jest to jeden z podstawowych czynników sprzyjających integracji. Skuteczność podjęcia pracy zależy od możliwości wykazania posiadanych kwalifikacji. Uważamy więc także, iż konieczne jest stworzenie systemu uznawania kwalifikacji cudzoziemców, które powinny być honorowane we wszystkich państwach członkowskich UE.

 

Skuteczną integrację można zapewnić jedynie przez uwzglednienie sytuacji osób, wobec których toczy się postępowania o udzielenie azylu, dlatego też konieczne jest wprowadzenie odpowiednich działań na poziomie preintegracyjnym, takich jak kursy językowe, zawodowe, czy możliwość podjęcia pracy po pewnym czasie (pkt 2.2).

 

Uważamy za konieczne określenie na poziomie wspólnotowym minimum uprawnień dla cudzoziemców którzy uzyskali ochronę międzynarodową obejmujących:

- mieszkanie

- zasiłek gwarantujący minimum egzystencji do czasu podjęcia pracy.

Ujednolicenie warunków integracji w przypadku niektórych krajów takich jak np. Polska, która nie posiada rezerw mieszkaniowych, będzie jednak możliwe jedynie poprzez wsparcie ze strony Europejskiego Funduszu Uchodźczego.

 

Punkt 3. Wdrażanie - środki uzupełniające

 

Uważamy, że nie ma potrzeby wprowadzania proponowanego przez Komisję wspólnego podejścia do klauzul wyłączających lub klauzul o nieobowiązywaniu. Interpretacja tych klauzul powinna być dokonywana jedynie w zgodzie z Konwencja Genewską i wytycznymi UNHCR[4], którym można przyznać formę obowiązującą. 

 

Nie widzimy także konieczności tworzenia wspólnego portalu zawierającego informacje o krajach pochodzenia. Informacje te zawierają już istniejace portale - ecoi.net oraz refworld. Uważamy natomiast, iż konieczne byłoby stworzenie bazy danych zawierających informacje na temat kwestii medycznych, co nabrałoby szczególnego znaczenia w przypadku wprowadzenia statusu związanego z niemożnością wydalenia cudzoziemców z przyczyn zdrowotnych.

 

Uważamy za celowe stworzenie Biura Europejskiego, o którym mowa w Zielonej Księdze, które jednakże powinno odpowiadać jedynie za szkolenia i podejmowanie wspólnych działań w przypadkach szczególnych obciążeń lub realizacji programów regionalnych. Przyznanie tej instytucji innych zadań należy pozostawić do przemyślenia w przyszłości.

 

Punkt 4. Solidarność i rozkład obciążeń

 

Uważamy za konieczne wprowadzenie zmian w rozporządzeniu Dublin II, obejmujących w szczególności rozszerzenie definicji rodziny na związki faktyczne (np. osoby które zawarły ślub religijny, osoby mieszkające ze sobą przez określony okres czasu, posiadajace dzieci), rodzeństwo i pod pewnymi warunkami dorosłe dzieci oraz osoby zależne (np. starszych rodziców), jak również wprowadzenie prawa do wyboru miejsca w którym cudzoziemiec chciałby ubiegać się o udzielenie ochrony. Z doświadczeń w tym zakresie wynika, iż cudzoziemcy szybciej integrują się w krajach, w których mają rodzinę, inne kontakty, lub w których istnieje duża i zorganizowana społeczność etniczna. W związku z tym nie popieramy propozycji wprowadzania mechanizmów korygujących rozkład obciążeń pomiędzy krajami poprzez stosowanie przesiedleń osób ubiegających się o status, ale proponujemy raczej zagwarantowanie przepływu środków finansowych i rozkład obciążeń zależny od liczby osób ubiegających się o azyl w danym państwie.

Ponadto uważamy za konieczne zmiany w prawie do łączenia z rodziną określonego w art. 7 Rozporządzenia Dublin II poprzez poszerzenie kręgu osób z którymi można się połączyć o członków rodziny, którzy uzyskali ochronę subsydiarną oraz mających prawo do legalnego pobytu na innych podstawach - o tym mówi dyrektywa o łączeniu rodzin, jak również o członków rodziny w każdym stadium postępowania azylowego. Proponujemy także szersze stosowanie klauzuli humanitarnej[5].

 

Punkt 4.2 Solidarność finansowa

 

Uważamy za konieczne wprowadzenie większej elastyczności działania Europejskiego Funduszu Uchodźczego w taki sposób, aby zapewniał on sprawne i efektywne funkcjonowanie zarówno procedur azylowych, jak i działań organizacji pozarządowych.

 

Punkt 5.2 - Zewnętrzny wymiar azylu - przesiedlenia

 

Uważamy, iż Unia Europejska powinna wprowadzić sprawny system przesiedlania cudzoziemców zasługujących na ochronę. W szczególności powinna podjąć dążenia do stworzenia wspólnego jednolitego systemu przesiedleń. Stosowanie tego systemu nie powinno mieć jednak wpływu na prawa cudzoziemców z obszaru objętego przesiedleniami do ubiegania się o udzielenie ochrony w ramach procedur indywidualnych[6].

 

 

 
Prof. UW Irena Rzeplińska
Agata Foryś
Magdalena Kmak
Ewa Ostaszewska
Grzegorz Sikora

 

---

[1] ECRE, Towards Fair and Efficient Asylum Systems In Europe, http://www.ecre.org/files/ECRE%20WF%20Systems%20Sept05.pdf

[2] UNHCR Executive Committee Conclusion No. 30 (XXXIV) of 1983, The Problem of ManifestlyUnfounded or Abusive Applications for Refugee Status or Asylum, http://www.unhcr.org/excom/EXCOM/3ae68c6118.html

 

 

[3] UNHCR Revised Guidelines on Applicable Criteria and Standards Relating to the Detention of Asylum Seekers, February 1999, http://www.unhcr.org/protect/PROTECTION/3bd036a74.pdf

[4] np. UNHCR Guidelines on International Protection, HCR/GIP/03/05, 4 September 2003,

 http://www.unhcr.org/publ/PUBL/3f7d48514.pdf

[5] Dublin Regulation: Ten Recommendation for Reform http://www.ecre.org/files/ECRE_10_Dublin_Recommendations.pdf

[6] http://www.ecre.org/files/ressetlement.pdf

 

 

2007-07-11