Domniemany Układ Warszawski – kolejna rozprawa

Obrońcy oskarżonych, którzy zadawali pytania świadkowi, skupili się na wykazaniu jego niewiarygodności i powstałych w trakcie zeznań niejasności. Wykazywali przeszłość kryminalną świadka oraz okoliczności fałszowania przez nią dokumentów, która rzutuje na prawdomówność świadka. Świadek wielokrotnie zasłaniał się niepamięcią lub brakiem informacji, co czyniło jego zeznania mało wiarygodnymi i niespójnymi. Świadek udzielał mało precyzyjnych odpowiedzi na pytania dotyczące procedur przeprowadzania przetargów.

Obrońcy oskarżonych kilkukrotnie podnosili podczas rozprawy problem trudności w zrozumieniu tego co mówi świadek. Było to spowodowane specyficznym zachowaniem świadka, zasłanianiem przez niego twarzy. Jeden z obrońców wskazywał również na brak zaprotokołowania ważnej w jego mniemaniu wypowiedzi świadka, spowodowany tym, że sąd nie usłyszał tej wypowiedzi.

Podczas rozprawy oskarżona Ludwika Wujec złożyła oświadczenie, w którym stwierdziła, że procedurę zamówień publicznych regulowało zarządzenie prezydenta  m. st. Warszawy M. Święcickiego. W zarządzeniu tym była mowa o tym, że przetargi o szacunkowej wartości do 200 000 ecu były organizowane w ramach pionu podległego zastępcy prezydenta, skarbnika, czy sekretarza. Ponieważ wartość szacunkowa tego przetargu była oceniona poniżej 200 000 ecu Ludwika Wujec stwierdziła, że nie miała nic z nim wspólnego .