Dnia 24 lutego 2010 r. w ramach spotkania Kliniki „Niewinność” odbyła się prezentacja dotycząca problematyki  „pomówień” – ich miejsca w systemie polskiego prawa procesowego, wartości jako dowodu oraz orzecznictwa sądów i wskazówek doktryny dotyczących przedmiotowego zagadnienia.

Wystąpienie zostało przygotowane przez jednego z uczestników Kliniki – Michała Sierugę, który problematyką instytucji „pomówienia” zajmuje się w ramach studiów nad  pracą magisterską.

W pierwszej części spotkania prezentujący zarysował definicję pojęcia „pomówienia”, wskazując jednocześnie na jego wieloznaczność. Przedstawił również przykładowe kryteria podziału „pomówień” ze względu na m.in. odniesienia się pomawiającego do własnego zawinienia czy statusu procesowego w/w. Następnie wymienione zostały niebezpieczeństwa związane z zastosowaniem „pomówień” jako dowodu w sprawach karnych. Wreszcie obszernie przytoczono zaopatrywania organów judykatury oraz przedstawicieli nauki prawa, dzieląc całość poglądów na trzy grupy: „podejścia normalne”, „wymaganą ostrożność” oraz „nieufność w ocenie”.

W drugiej części pracy prowadzący podniósł kwestię powszechności wykorzystywania „dowodu z pomówienia” oraz liczby spraw trafiających do Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka, w których dostrzeżono problematykę omawianej instytucji. Jako przykłady wskazał sprawy m.in. Andrzeja Ż., Gabrieli M., Roberta R. czy Krzysztofa K. i Marcina Ch.

Zważywszy na specyfikę „pomówień”, które z jednej strony są uważane za dowody niepewne i wymagające weryfikacji, z drugiej często stanowią istotne źródło informacji mogących doprowadzić do ujęcia przestępców, powinny one znajdować się w centrum zainteresowania instytucji związanych z procedurą karną a zatem i Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka.