Na mocy prawomocnego orzeczenia Sądu odwoławczego z dnia 5/09/2008 r. Pani M. S. została uznana za winną popełnienia czynu zabronionego określonego w art. 231 § 2 k.k. w zb. z art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz popełnienia przestępstwa z art. 231 § 2 k.k. i została skazana na karę łączna 2 lat pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący 5 lat. Sąd zobowiązał M.S. także do naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę solidarnie kwoty 489 000, 00 zł w ciągu 2 lat od uprawomocnienia się wyroku, a także orzekł wobec niej zakaz wykonywania zawodu notariusza na okres 10 lat.
Po zakończeniu postępowania w sprawie ujawniły się nowe fakty i dowody. Największe znaczenie miało zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa dokonane przez B. G. z dnia 9/07/2009 r., a także jej przesłuchanie w charakterze świadka, z którego wynikało uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa przez tę osobę za które skazana została Pani M.S. Postępowanie przygotowawcze w tej sprawie zostało zakończone na mocy postanowienia Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawa – Wola w Warszawie z dnia 30/11/2009 r. o umorzeniu dochodzenia w sprawie o podrobienie dokumentu i poświadczenie nieprawdy. Zażalenie na to postanowienie wniósł pełnomocnik Pani M.S. Jednakże Prokuratura Rejonowa Warszawa – Wola w dniu 05/07/2010 r. wydała zarządzenie o odmowie przyjęcia zażalenia o umorzeniu dochodzenia w sprawie, uznając, że Pani M.S. nie jest pokrzywdzoną w sprawie.

Helsińska Fundacja Praw Człowieka złożyła w tej sprawie do Sadu Rejonowego Warszawa Wola opinię prawną, która dotyczyła statusu pokrzywdzonego w postępowaniu karnym, w sprawie podrobienia dokumentu wpisu aktu notarialnego udzielenia pełnomocnictwa tj. o czyn z art. 270 § 1 k.k. W opinii Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka szersza, niż czysto materialna, interpretacja statusu pokrzywdzonego nie stanowi zagrożenia nieadekwatnego zwiększenia sfery uznaniowości organów procesowych. Przy interpretacji przyjętej przez Prokuraturę Rejonową Warszawa - Wola Pani M. S. została pozbawiona możliwości dochodzenia swoich prawa, co wywołuje uzasadnione wątpliwości przy wykładni celowościowej, biorącej pod uwagę względy o charakterze słusznościowym. Naszym zdaniem w świetle okoliczności sprawy należy nadać bardziej zindywidualizowany wymiar dobru prawnemu, jakim jest wiarygodność dokumentów.
W przedstawionej przez nas opinii wyraziliśmy przekonanie, że tylko nadanie statusu pokrzywdzonego umożliwi kompleksowe i rzetelne wyjaśnienie sprawy, w której Pani M.S. naszym zdaniem została niesłusznie skazana.
W dniu 12 października 2010 r. Sąd Rejonowy dla Warszawy Woli Wydział III Wydział Karny uchylił powyższe zarządzenie.