Dyskryminacja w zatrudnieniu asesora prokuratorskiego ze względu na niepełnosprawność

 

W dniu 21 grudnia 2009 r. w Sądzie Rejonowym w S. odbyła się rozprawa w sprawie toczącej się z powództwa pani asesor przeciwko prokuraturze o przywrócenie do pracy. Sprawa dotyczy osoby zatrudnionej na stanowisku asesora prokuratury, która przed zakończeniem okresu odbywania asesury uległa wypadkowi komunikacyjnemu, w wyniku czego porusza się obecnie przy pomocy wózka inwalidzkiego.

Niezbędne leczenie operacyjne i rehabilitacyjne spowodowały jej nieobecność w pracy przez czas przekraczający okres jednego roku. Pomimo, iż została uznana przez ZUS za osobę niezdolną do pracy i samodzielnej egzystencji lekarz medycyny pracy dwukrotnie stwierdził, iż jest zdolna do wykonywania obowiązków prokuratora. Od pozytywnych orzeczeń lekarskich pracodawca jednakże odwoływał się, kolejno rozszerzając zakres warunków szkodliwych do pracy. Następnie bez przeprowadzenia procedury opinii końcowej prowadzącej do powołania na stanowisko prokuratora (pomimo odbycia minimalnego wymaganego okresu asesury) oraz bez zachowania okresu wypowiedzenia została ona zwolniona ze stanowiska asesora z uwagi na nieobecność w pracy z powodu choroby przekraczającej okres jednego roku (takie fakultatywne prawo przewiduje art. 14 ust. 3 Ustawy z dnia 16 września 1982 r. o pracownikach urzędów państwowych).

Postępowanie to toczy się w sądzie właściwym ze względu na siedzibę pracodawcy. Jednakże z uwagi na jego oddalenie od obecnego miejsca zamieszkania powódki oraz z uwagi na trudności, jakie sprawia jej przemieszczanie się na dalekich dystansach, została ona przesłuchana w charakterze strony w drodze pomocy prawnej przez sąd właściwy dla jej miejsca zamieszkania.

Powódka potwierdzając i podtrzymując swoje dotychczasowe wyjaśnienia uzupełniła je podkreślając, iż prawo, które przysługuje Prokuratorowi Generalnemu do rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem z powodu jego nieobecności w pracy przez czas przekraczający okres 1 roku, zostało w jej sprawie nadużyte. Nadużycie to polega na naruszeniu zasady współżycia społecznego i zasad równego traktowania w zatrudnieniu z powodu niepełnosprawności.

Powódka zaznaczyła również, że świadoma jest tego, iż praca osoby niepełnosprawnej poruszającej się na wózku inwalidzkim w charakterze prokuratora jest kwestią precedensową i kontrowersyjną. Chodzi bowiem o sytuację, w której ma zostać orzeczona zdolność do pełnienia obowiązków prokuratora w stosunku do osoby, którą lekarza orzecznik ZUS uznał za niezdolną do pracy.

Powódka podkreśliła równocześnie, że zgodnie z ustawą o prokuraturze orzekanie o zdolności pracy prokuratora odbywa się na takiej samej zasadzie jak orzekanie o zdolności do pracy w charakterze sędziego. Wedle jej wiedzy w Sądzie Okręgowym w Lublinie zatrudniona jest sędzia, która została uznana za zdolną do pełnienia obowiązków sędziego pomimo doznania tego samego urazu co powódka.

Zaznaczyła, iż stwierdzenie przez sąd nadużycia prawa podmiotowego oraz dyskryminacyjnego traktowania umożliwi jej wskazanie, iż w stosunku do niej  zostały naruszone zasady przepisów o zwolnieniu. Jednocześnie podkreśliła, iż jej stałym dążeniem jest doprowadzenie do ugodowego zakończenia postępowania.