Rozprawa w sprawie Dariusza Szweda - odpowiedzialność za organizację zgromadzenia spontanicznego

Rozstrzygający w sprawie Sąd będzie musiał wziąć pod uwagę wskazania Trybunału Konstytucyjnego zawarte w wyroku z 10 lipca 2008 r. (P 15/08). Odpowiadając na pytanie prawne Sądu Grodzkiego TK uznał, że brak zawiadomienia lub złożenie go bez zachowania przewidzianych ustawowo terminów nie może prowadzić automatycznie, w oparciu o art. 8 prawa zgromadzeń, do zakazu zgromadzenia. Niezgłoszenie zgromadzenia nie powinno powodować uznania, iż samo "odbycie się" takiego zgromadzenia uzasadniało zakaz jego odbycia czy traktowanie zgromadzenia jako nielegalnego. TK uznał, że organ orzekający o wykroczeniu zawsze może ustalić, czy czyn w ogóle zawiera znamiona wykroczenia, a następnie, czy jest społecznie szkodliwy, w końcu, czy osoba podlegająca ukaraniu ponosi winę za swój czyn. Jeżeli przesłanki te nie będą spełnione, organizator (przewodniczący zgromadzenia) nie będzie ukarany.

Zgromadzenie się osób w celu zaprotestowania „na gorąco" czy zajęcia określonego stanowiska w związku z danym wydarzeniem ze sfery społecznej czy politycznej (np. reakcja na oświadczenie polityka, niespodziewaną wizytę zagranicznego gościa, uchwalenie ustawy) określane jest „spontanicznym zgromadzeniem". Prawo o Zgromadzeniach nie zna kategorii "zgromadzeń spontanicznych", a dla każdego zgrupowania powyżej 15 osób przewiduje obowiązek uprzedniego zawiadomienia organu gminy.