Trwa proces w sprawie śmierci policjantów

W dniu 22 września 2008 r. przed Sądem Rejonowym dla Warszawy Śródmieścia odbyła się kolejna rozprawa w sprawie Waldemara P., byłego kierownika komisariatu kolejowego na dworcu Warszawa Centralna, oskarżonego o przekroczenie jako funkcjonariusz publiczny przysługujących mu uprawnień tj. o czyn z art. 231 § 1 k.k. i Tomasza S., byłego dyrektora Departamentu Bezpieczeństwa MSWiA, oskarżonego o podżeganie do przekroczenia uprawnień przez funkcjonariusza tj. o czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 231 § 1 k.k.

Program Spraw Precedensowych Fundacji od stycznia 2007 r. udziela wszechstronnej pomocy prawnej p. Katarzynie T. Jest ona wdową po sierżancie Policji Tomaszu T., który zginął w wypadku samochodowym 2 grudnia 2006 r., po tym jak odwoził wraz ze starszą posterunkową Justyną Z. z Warszawy do Siedlec dyrektora Departamentu Bezpieczeństwa Publicznego w MSWiA Tomasza S. Poprosił on funkcjonariuszy policji o odwiezienie go do Siedlec ok. 1:30 w nocy po spędzeniu wieczoru w Warszawie. W postępowaniu karnym p. Katarzyna T. jest reprezentowana pro bono jako oskarżycielka posiłkowa przez adw. Mikołaja Pietrzaka, a przedstawiciele Fundacji obserwują przebieg procesu.

Na rozprawie w dniu 22 września kontynuowane było postępowanie dowodowe. Przesłuchano policjantów i pracowników cywilnych komisariatu kolejowego na dworcu Warszawa Centralna. Zeznania jednego z nich potwierdzają, że wyjazd do Siedlec był niezaplanowany i wiązał się z koniecznością reorganizacji patroli nocnych na dworcu Warszawa Centralna oraz zmniejszeniem ilości samochodów pozostających do dyspozycji komisariatu. Podkreślono również, że opuszczenie okręgu warszawskiego przez policjantów wymaga każdorazowo zgody Komendanta Stołecznej Policji, która w tym przypadku nie została wydana. Zeznania świadków dotyczyły ponadto charakteru pracy policjantów w tzw. godzinach martwych (od godz. 1 w nocy do 6 rano).

Na kolejnej rozprawie, która odbędzie się 5 listopada 2008 r. o godz. 10:00, przesłuchani zostaną kolejni świadkowie.

Fundacja Helsińska traktuję sprawę Katarzyny T. jako kluczową z punktu widzenia praworządności oraz rzetelności życia publicznego, w tym odpowiedzialności urzędników za swoje bezprawne decyzje i działania.