 |
 |
 |
| czwartek, 15 grudnia 2011 14:38 | |||
Uzasadnienie postanowienia Sądu Rejonowego w Lublinie w sprawie zniesławienia w recenzji naukowejPostanowieniem z 9 listopada 2011 r. Sąd Rejonowy w Lublinie umarzył postępowanie przeciwko dr. Sławomirowi P., oskarżonemu o zniesławienie za recenzję książki autorstwa profesora KUL i jednocześnie europosła Mirosława P. Dziś publikujemy pisemne uzasadnienie wydanego postanowienia wraz z jego krótkim omówieniem.
Umarzając postępowanie, Sąd Rejonowy w Lublinie doszedł do wniosku, że zachowanie oskarżonego nie zawiera w sobie cech przestępstwa zarzucanego w akcie oskarżenia, tj. czynu z art. 12 § 2 kk w zw. z art. 212 § 1 kk. Sąd Rejonowy w Lublinie, powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z 23 maja 2002 r. (V KKN 435/00) uznał, że zachowanie oskarżonego nie było bezprawne, gdyż realizowało znamiona wypracowanego przez orzecznictwo kontratypu dozwolonej krytyki naukowej. Sąd podkreślił, że ze szczegółowej analizy skarżonej recenzji wynika, iż oskarżony nie zawarł w niej zniesławiających zarzutów odnoszących się do oskarżyciela prywatnego jako pracownika naukowego lub człowieka, ale odnosił się wyłącznie do zawartości recenzowanej książki. Ponadto, celem recenzji nie było dokuczenie oskarżycielowi prywatnemu, ale udział debacie akademickiej. W niniejszym orzeczeniu Sąd zwrócił ponadto uwagę na często podnoszone w orzecznictwie ETPC rozróżnienie twierdzeń o faktach i opinii przy orzekaniu w sprawach o zniesławienie. Jak podkreślił sad, „krytyka jest osądem wartościującym i może być negatywna, złośliwa, nieobiektywna. Z samej swej istoty nie może być jednak prawdziwa lub nieprawdziwa i z tego powodu nie można jej weryfikować. (...) Szczególne reguły przyjmowane są, jeśli chodzi o krytykę artystyczną i naukową. Stosowane są w tej mierze bardziej liberalne kryteria oceny oparte na założeniu, że krytyka tego rodzaju podejmowana jest w ważnym interesie społecznym oraz stanowi przejaw nie tylko wolności słowa, ale i wolności sztuki oraz nauki.” W końcowej części uzasadnienia Sąd odniósł się także do błędnej kwalifikacji czynu wskazanej w akcie oskarżenia. Oskarżyciel prywatny zarzucał oskarżonemu przestępstwo z art. 212 § 2 – tj. zniesławienie popełnione za pomocą środków masowego przekazu. Tymczasem, recenzja została przekazana do wydawnictwa e-mailem i była adresowana do konkretnego odbiorcy. Wydane postanowienie nie jest prawomocne. Więcej na temat sprawy: Sąd umorzył postępowanie w sprawie zniesławienia w recenzji naukowej
|