"Gazeta Prawna": Dorota Pudzianowska o ławnikach sądowych

Konstytucja w art. 182 przyjmuje zasadę udziału obywateli w wymiarze sprawiedliwości, nie przesądzając jednak ani jej formy, ani skali. Wprowadzone ograniczenie czynnika społecznego w orzekaniu nie budzi więc raczej wątpliwości z punktu ich konstytucyjności, podobnie zresztą jak inne zmiany wprowadzane od 1995 roku, a polegające na ograniczaniu sądów ławniczych. Nie ulega wątpliwości, że budżet państwa na zmianach sporo zaoszczędzi - utrzymanie 42-tysięcznej rzeszy ławników kosztowało rocznie około 200 mln zł.

Wątpliwości budzi jednak, czy osiągnie się w ten sposób postulowany i nadrzędny cel ustawy, jakim jest lepsza jakość wymiaru sprawiedliwości. Słychać opinie, że zmiany poszły za daleko. W sprawach karnych, prawa pracy, rodzinnych udział ławników jest niezbędny, szczególnie dla młodego sędziego, mogą się oni okazać nieocenioną pomocą, bo póki co nie ma jeszcze w Polsce sądownictwa usytuowanego na poziomie uwieńczenia kariery, jak sugeruje treść uzasadnienia ustawy. Należało się zastanowić, czy na pewno najlepszym rozwiązaniem formalnego jedynie udziału ławników w tego typu sprawach jest ich eliminacja. Być może zmiany powinny zmierzać w kierunku zwiększenia wymagań stawianych ławnikom, tak by były to osoby lepiej wykształcone, i żeby chęć dorobienia do emerytury czy renty nie była jedyną motywacją przy sprawowaniu tej funkcji. Można było się zastanowić nad sposobami aktywizacji ławników i wprowadzić w tym zakresie odpowiednie rozwiązania, na przykład zobowiązanie ich do zajmowania stanowiska przy rozstrzyganiu sprawy. W tym zakresie na pewno zabrakło poważnej debaty.

< Poprzednia		Następna >

Joomla SEF URLs by Artio