Kazimierz Olejnik
poniedziałek, 28 grudnia 2009 15:25

_

A.INFORMACJE BIOGRAFICZNE

 

 

Prokurator Kazimierz Olejnik urodził się w 1957 r., w Józefowie.

 

II. Pełniona obecnie funkcja publiczna

 

Prokurator Prokuratury Krajowej.

 

III. Wykształcenie

 

Kandydat ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Łódzkim w 1982 r.

 

IV. Przebieg kariery zawodowej Kandydata

 

  • 10.1982 r. - kandydat podjął służbę w organach prokuratury, początkowo w charakterze aplikanta i asesora Prokuratury Rejonowej Łódź – Śródmieście;
  • 1986-1988 r. - podprokurator, a następnie prokurator Prokuratury Rejonowej Łódź Śródmieście;
  • 1988-1989 r. - Prokurator Rejonowy w Pabianicach;
  • 1989-1993 r.- prokurator w Wydziale Śledczym Prokuratury Okręgowej w Łodzi;
  • 1993-1995 r. Naczelnik Wydziału Śledczego w Prokuraturze Okręgowej w Łodzi;
  • 1995-2000 r. - Naczelnik Wydziału do Spraw Przestępczości Zorganizowanej w Łodzi i jednocześnie Zastępca Prokuratora Okręgowego w Łodzi;
  • 2000-2001 r. - Prokurator Okręgowy w Łodzi;
  • 2001-2002 r. - Prokuratora Apelacyjny w Łodzi;
  • 01.2003 – 01.2006 r. - Zastępca Prokuratora Generalnego
  • W czerwcu 2005 kandydat roku uległ ciężkiemu wypadkowi w trakcie wykonywania obowiązków służbowych, po czym na skutek odniesionych obrażeń ciała przebywał ponad rok na zwolnieniu lekarskim, w wyniku czego został przeniesiony w stan spoczynku;
  • 11. 2009- powrót do czynnej służby prokuratorskiej.

 

V. Nagrody, odznaczenia, członkostwo w krajowych lub międzynarodowych stowarzyszeniach naukowych lub zawodowych.

 

Brązowy Krzyż Zasługi

Złoty Krzyż Zasługi

Członek Stowarzyszenia Polska Platforma Bezpieczeństwa Wewnętrznego

 

VI. Najważniejsze publikacje dotyczące problematyki prawnej

 

“Zakres stosowania czynności operacyjnych – stan faktyczny, oczekiwania, potrzeby i możliwości wykorzystania ustaleń operacyjnych w procesie karnym oraz dopuszczalny udział sędziego i prokuratora w działaniach operacyjnych” (Praktyczne elementy zwalczania przestępczości zorganizowanej i terroryzmu, red. Lech Paprzycki, Zbigniew Rau, Warszawa 2009)

-“Problematyka dowodowa przestępstw o charakterze terrorystycznym oraz efekty czynności operacyjnych” (Prokurator 2006, nr 4)

-“Zakres stosowania czynności operacyjnych, możliwości procesowego wykorzystania ustaleń operacyjnych w procesie karnym oraz dopuszczalny udział sędziego i prokuratora w działaniach operacyjnych” (Prokurator 2007, nr 1)

-“Niezależność prokuratury, a wiarygodność postępowania karnego – zagadnienia wybrane” (Prokurator 2007, nr 2)

 

VII. Członkostwo w fundacjach, stowarzyszeniach i innych organizacjach społecznych.

 

Stowarzyszenie Tradycji Akademickich “Siódemki” w Łodzi.

 

VIII. Funkcje publiczne obejmowane w wyborach powszechnych (Sejm, Senat, organy jednostek samorządu terytorialnego).

 

Kandydat nigdy nie ubiegał się o wymienione funkcje.

 

IX. Przynależność do partii politycznych

 

W latach 1980 – 1990 kandydat przynależał do PZPR.

 

X.

 

Przeciwko kandydatowi nie toczyło się nigdy żadne postępowanie prokuratorskie, sądowe, lub dyscyplinarne.

 

 

B. PYTANIA DO KANDYDATA*

DOTYCZĄCE ROLI PROKURATORA GENERALNEGO W PAŃSTWIE,  WIZJI REFORM W PROKURATURZE, KONCEPCJI ZMIAN W PRAWIE KARNYM ETC.)

 

1. Czy jest Pan zwolennikiem wprowadzenia regulacji dotyczących prokuratury do Konstytucji?

 

„Tak, jestem – w moim przekonaniu Konstytucja winna określać miejsce Prokuratury w systemie organow państwa z jednoznacznym przyjęciem, iż Prokuratura jest organem ochrony prawa, a nadto wskazywać podstawowe zadania prokuratury.”

 

2. Jak Pana zdaniem powinny kształtować sie zasady współpracy prokuratury z innymi organami powołanymi do ścigania przestępstw (policją, izbą skarbową, służbą celną etc.)?

 

„Prokuratura sprawuje jedynie nadzór nad wszystkimi działaniami o charakterze procesowym podejmowanymi przez uprawnione służby oraz winna pełnić funkcję kontrolną w zakresie działań operacyjnych, ingerujących w sferę wolności i swobód obywatelskich.”

3. Czy uważa Pan, że zakres uprawnień prokuratury jest wystarczający? Czy udział prokuratury jako organu ochrony prawnej nie powinien być szerszy w innych, niż postępowanie karne, procedurach prawnych?

 

„Uważam, że obecny zakres uprawnień prokuratury we wskazanym zakresie jest w zasadzie wystarczający, przy czym sposób korzystania z tych uprawnień, zwlaszcza w postępowaniu konstytucyjnym, cywilnym i administracyjnym jest niewystarczający i wymaga gruntownej oraz praktycznej zmiany.”

 

4. Czy jest Pan zwolennikiem utrzymywania dualizmu powszechnego i wojskowego wymiaru sprawiedliwości?

 

„W chwili obecnej tak, choć w przyszłości sprawa wymaga ponownego rozważenia.”

 

5. Czy uważa Pan, że konieczna jest reforma systemu sądownictwa dyscyplinarnego w prokuraturze?

 

„Reforma systemu sądownictwa dyscyplinarnego jest wprost niezbędna. Wyraźnego zaakcentowania wymaga zwłaszcza jawność postępowania dyscyplinarnego oraz precyzyjne określenie jego modelu, opartego na Kodeksie Postępowania Karnego jak i zapewniającego sprawność postępowania. Opowiadam się jednak za zachowaniem korporacyjnego charakteru sądownictwa dyscyplinarnego, który w mojej ocenie jest jednym z podstawowych elementów niezależności prokuratury.”

 

6. Jaki jest Pana stosunek do koncepcji wprowadzenia instytucji sędziego śledczego?

 

„Niezwykle wyważony i spokojny. Wyrażam pogląd, iż obecna reforma prokuratury przyniesie zakładane efekty i problem zostanie rozwiązany. Niemniej prace studyjne w tym zakresie winny być prowadzone zaś jakiekolwiek ewentualne decyzje w tym zakresie winny być podejmowane po wykonaniu gruntownych badań i analiz.”

 

7. 7. Jak Pan ocenia obecny model postępowania przygotowawczego? Jakie Pana zdaniem rozwiązania prawne dotyczące postępowania przygotowawczego wymagają zmian, a jakie zasługują na aprobatę?

 

„Problematyka postawionego w ten sposób pytania jest niezwykle szeroka i przekraczająca ramy oraz możliwości niniejszego kwestionariusza. W skrócie odpowiadam więc, iż obecny model postępowania karnego wymaga istotnych zmian w dwóch podstawowych kierunkach:

- działania w zakresie zwiększenia efektywności postępowania, a między innymi maksymalnie szeroki zakres konsensualnych, końcowych decyzji procesowych (vide pkt.22), zmiana trybu i sposobu dowodzenia winy sprawcy przestępstwa (prokurator przedkłada Sądowi dowody na podstawie których opiera zarzut, nie zaś wszystkiego co zgromadził w toku śledztwa),

- ponownego rozważenia wymaga dotychczasowy zakres oportunizmu procesowego, kompleksowa ocena sprawności dotychczasowych procedur w kontekście zdecydowanego przyśpieszenia postępowania. Ponadto ponownej analizy wymaga kwestia gwarancji procesowych uczestników postępowania oraz systemu kontroli sądowej w zakresie wszystkich działań, które w sposób istotny ingerują w sferę konstytucyjnych wolności i swobód obywatelskich (podsłuchy, operacje specjalne itp.)”

 

8.      8. Jakie jest Pana zdanie w kwestii stosowania w postępowaniu karnym konsensualnych form jego zakończenia?

 

„Zdecydowanie popieram i jednocześnie oceniam, iż zakres stosowania tych rozwiązań winien ulec zdecydowanemu rozszerzeniu.”

 

9.      9. Jakie jest Pana stanowisko w kwestii zakresu i rozmiarów stosowania środków typu: podsłuch czy prowokacja w ramach czynności operacyjno- rozpoznawczych?

 

„Uważam, iż wszystkie działania podejmowane przez uprawnione służby specjalne i policję winny zostać uregulowane w jednej ustawie. W ramach działań podejmowanych przez Polską Platformę Bezpieczeństwa Wewnętrznego uczestniczyłem w pracach nad projektami ustawy w tym zakresie. W moim przekonaniu w obecnych regulacjach problem polega nie w zakresie i rozmiarach stosowania środków tego typu, lecz w nieskutecznych mechanizmach kontrolnych, które wymagają gruntownej zmiany, w kierunku realnej nie zaś formalnej kontroli sądów i prokuratury.”

 

10. Czy Pana zdaniem w Polsce instytucja tymczasowego aresztowania jest poprawnie stosowana, czy jest nadużywana? Prosimy uzasadnić.

 

„Uważam, iż instytucja tymczasowego aresztowania jest prawidłowo ujęta w sferze regulacji procesowej, natomiast w realiach praktyki jest wiele zastrzeżeń. W moim przekonaniu nie może być zgody na długotrwałość aresztów, które w konsekwencji stanowią wykonanie kary.”

 

11. Jaki jest Pana stosunek  do ustawowych zasad regulujących wewnętrzne funkcjonowanie prokuratury. Czy – Pana zdaniem - wymaga zmian obecny system relacji między prokuratorami poszczególnych szczebli?

 

„Nie mam najmniejszej wątpliwości, iż sprawą pilną będzie opracowanie całkowicie nowej ustawy o Prokuraturze, w której zostaną określone wzajemne relacje wszystkich szczebli prokuratury. W mojej ocenie gruntownym zmianom musi ulec dotychczasowe postrzeganie nadzoru służbowego, który w miarę zwiększania samodzielności oraz niezależności będzie minimalizowany, aż do momentu wyczerpania się tej formuły relacji służbowych i wykreowania całkowicie nowego systemu opartego na konsultacjach. Bazą wszystkich działań będą prokuratorzy prowadzący śledztwa oraz ich bezpośredni przełożeni, którzy w warunkach przyznanej niezależności oraz samodzielności będą podejmowali decyzje merytoryczne oraz ponosili za nie odpowiedzialność. Przełożony wyższego szczebla będzie wkraczał tylko wtedy, jeżeli uzna na podstawie otrzymywanych sygnałów, iż podejmowane decyzje są nieprawidłowe i naruszają obowiązujący porządek prawny. Formuła dotychczasowego nadzoru zostanie zastąpiona niezbędnymi konsultacjami podejmowanymi zarówno z inicjatywy prokuratorów prowadzących sprawy jak i jednostek zwierzchnich, jednakże bez prawa ingerencji w treść podejmowanych działań. Ingerencja prokuratora wyższego szczebla będzie możliwa dopiero po podjęciu decyzji przez prokuratora prowadzącego, jeżeli uzna on, iż decyzja jest nieprawidłowa. Prokurator Generalny korzystając z pozostających do jego dyspozycji środków ma przede wszystkim zapewnić właściwą ochronę i warunki do działania podległym prokuratorom, zapewnić właściwą koordynację oraz jednolite zasady działań podejmowanych przez jednostki podstawowe. Prokurator Generalny może jednak na każdym etapie postępowania żądać informacji o sprawie oraz korzystać z instrumentów, które pozostają w jego dyspozycji, jeżeli uzna, iż wymaga tego obowiązujący porządek prawny. Prezentując koncepcję pełnej samodzielności i niezależności prokuratorów nie zapominam, że to Prokurator Generalny jest odpowiedzialny za funkcjonowanie i efekty pracy prokuratury, musi więc posiadać instrumenty prawne, które pozwolą mu w sposób realny wpływać na kreowanie określonych bytów procesowych. Jednym z głównych instrumentów działania zarówno Prokuratora Generalnego jak i Prokuratora Apelacyjnego winna być sprawna i szybka lustracja spraw dotycząca zarówno zdarzeń indywidualnych jak i ujawnionych zjawisk negatywnych , zaś wynikające z tych badań wnioski będą stanowiły podstawę dla podjęcia stosownych działań.”

 

12. Czy i w jaki sposób należy – Pana zdaniem - zmienić system oceny pracy prokuratorów oraz kryteria awansu zawodowego w prokuraturze?

 

„Jestem przeciwnikiem proponowanego systemu dokonywania stałych, okresowych ocen pracy prokuratorów przez specjalnie w tym celu powoływane komórki organizacyjne prokuratury. Nie neguję, iż dokonywanie tego typu ocen jest konieczne, zarówno w celu okresowego rozliczenia prokuratorów z realizacji podejmowanych przez nich działań, jak i potrzeby stworzenia klarownego systemu awansów zawodowych prokuratorów. W mojej wizji prokuratury do stworzenia tego modelu niezbędne będą następujące elementy, które nie wymagają tworzenia specjalistycznych jednostek kontrolnych:

-merytoryczne efekty pracy prokuratora określane danymi liczbowymi (decyzje procesowe oraz ich zasadność), a ponadto opinia bezpośredniego przełożonego;

-opinia opracowana przez jednostkę nadrzędną na podstawie własnych ustaleń, w tym wynikających w udziału w rozpoznawaniu środków odwoławczych od decyzji prokuratora oraz innych działań podejmowanych przez jednostkę nadrzędną (konsultacje, wpadkowe badania aktowe, lustracje, różnego rodzaju sygnały zewnętrzne);

-praktyki szkoleniowe w jednostce wyższego rzędu oraz opinia opracowana przez jednostkę nadrzędną po zakończeniu delegacji okresowych. Każdy awans winien być poprzedzony takimi praktykami. W jednostce każdego szczebla około 15% etatów winno być zarezerwowanych na takie praktyki dla kadry rezerwowej. Suma tych wszystkich ocen oraz ewentualnie w sytuacjach sporadycznych pogłębiona ocena pracy danego prokuratora winna decydować o zaliczeniu go w poczet kadry rezerwowej i ewentualnych awansów zawodowych.”

 

13. Czy widzi Pan potrzebę dokonania innych reform w prokuraturze (dotyczących poprawienia efektywności pracy prokuratorów, zmiany organizacji struktury wewnętrznej etc.)?

 

„Widzę taką potrzebę w bardzo szerokim zakresie, w celu istotnego zmniejszenia czasu prowadzenia postępowania i wyeliminowania przypadków prowadzenia śledztw przez wiele lat oraz maksymalnego wykorzystania kadry prokuratorskiej do prowadzenia śledztw nie zaś innych działań. W tym celu należy między innymi :

- przeprowadzić analizę obciążenia obowiązkami w różnych komórkach organizacyjnych na wszystkich szczeblach prokuratury. Oceniam, iż na podstawie wniosków z takich badań znacząca ilość etatów dotychczas wykorzystywanych do nadzoru , a nawet działań pozaprokuratorskich zostanie skierowana na odcinek śledczy;

- dokonać oceny obciążenia obowiązkami służbowymi na terenie kraju, w celu rozwiązania problemu rażących dysproporcji w tym zakresie;

- zwiększyć zakres systemu specjalizacji prokuratorów dotyczącej określonej kategorii spraw wymagających szczególnych umiejętności oraz związanych z tym efektywnych szkoleń specjalistycznych;

- podjąć działania zmierzające do polepszenia warunków pracy prokuratora (elektroniczna wersja postępowania, udział w postępowaniu asystentów i pracowników technicznych, etc.).”

 

14. Czy Pana zdaniem istnieje potrzeba głębszej reformy prawa karnego materialnego, w tym w szczególności Kodeksu karnego (a jeśli tak - to w jakim kierunku)?

 

„W chwili obecnej nie widzę pilnej potrzeby kompleksowej reformy prawa karnego.”

 

15. W jakim kierunku - Pana zdaniem- powinno być prowadzone dochodzenie dotyczące rzekomego istnienia więzień CIA na terytorium Polski?

 

„Przedmiotowe postępowanie, zgodnie z zasada legalizmu winno zmierzać do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, zarówno od strony podmiotowej jak i przedmiotowej.”

 

16. Co uważa Pan za największe zagrożenie dla ochrony konstytucyjnych praw i wolności jednostki i obywatela w Polsce?

 

„Największe zagrożenie znajduję w wykonywaniu określonych działań operacyjnych przez uprawnione służby, bez realnej kontroli sądów i prokuratury, a nawet podejmowaniu określonych czynności bez właściwego umocowania ustawowego.”

 

17. Czy  w historii polskiej prokuratury lub sądownictwa ma Pan swój wzór osobowy – sędziego lub prokuratora, który jest dla Pana wzorem do naśladowania w zakresie wykonywanego zawodu?

 

„Mam wizję swojego wzorca modelowego, na który składają się wybrane cechy sędziów (niezależność, prawość charakteru, wiedza, racjonalizm osądów) jak i prokuratorów (dynamizm działania, determinacja w dążeniu do ustalenia prawdy, niezłomność).”

 

18. Co uważa Pan za swój największy dotychczasowy sukces zawodowy?

 

„Funkcjonowanie pionu do Spraw Przestępczości Zorganizowanej w latach 2003-2005, kiedy pełniłem funkcję Zastępcy Prokuratora Generalnego, zaś podlegli mi prokuratorzy realizując powierzone im zadania służbowe, (m.in. sprawa Starachowicka, Stella Maris, korupcja opolska, śledztwa przeciwko Pęczakowi, Dochnalowi i wiele innych dotyczących ówczesnych elit władzy) doprowadzili do istotnego i realnego wzrostu niezależności prokuratury.”

 

 

19. W liście motywacyjnym do KRS Kazimierz Olejnik podkreśla, że przez kilkanaście lat pełnił funkcje kierownicze na wszystkich szczeblach prokuratury- począwszy od Prokuratury Rejonowej i skończywszy na Zastępcy Prokuratora Generalnego. Pisze również, że z ideą rozdziału funkcji Prokuratora Generalnego i Ministra Sprawiedliwości jest związany od dawna. W 2003 r. należał do grona współautorów pierwszego projektu ustawy w tym zakresie.

Do swojej kandydatury nie dołączył żadnej opinii rekomendacyjnej.

 

Linki:

Wywiad z Kazimierzem Olejnikiem, "Chcę być tarczą i parasolem", Rzeczpospolita, 14. 12. 2009 r.

  • Olejnik: potrzebna realna kontrola pracy operacyjnej, PAP, 06.01. 2010 r.
  • Olejnik: znam prokuraturę od podstaw, PAP, 06.01. 2010 r.
  • *Odpowiedzi zostały opracowane na podstawie kwestionariuszy przygotowanych przez Helsińską Fundację Praw Człowieka, które otrzymały wszystkie osoby ubiegające się urząd Prokuratora Generalnego oraz w oparciu o dokumenty, przekazane przez kandydatów Krajowej Radzie Sądownictwa.

     

     

    Aktualności