Andrzej Janecki
środa, 30 grudnia 2009 00:37




A. INFORMACJE BIOGRAFICZNE

I. Data i miejsce urodzenia:

 

Prokurator Andrzej Janecki urodził się w 1965 r., w Wieluniu.

 

II. Pełniona obecnie funkcja publiczna

 

Kandydat jest Prokuratorem Okręgowym w Warszawie.

 

III. Wykształcenie

 

Kandydat ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie w 1991 r.

Ukończył także studia podyplomowe: „Proces karny dla prokuratorów” na Uniwersytecie Jagiellońskim.

 

IV. Przebieg kariery zawodowej Kandydata

 

  • 10.1991 - 01.1992 r. - referent prawny w Urzędzie Miasta Piotrkowa Trybunalskiego;
  • Od 01.1992 – 1993 r. aplikant prokuratorski w Prokuraturze Rejonowej Warszawa Praga-Północ;
  • 12.1993 r. - asesor w Prokuraturze Rejonowej Warszawa Mokotów;
  • 1995 - prokurator Prokuratury Rejonowej Warszawa-Mokotów;
  • 08.1996 r. – delegacja do Wydziału VI d/s Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Wojewódzkiej w Warszawie;
  • 08.1998 - prokurator Prokuratury Wojewódzkiej w Warszawie;
  • 01.2000 r. - zastępca Prokuratora Rejonowego Warszawa Praga-Północ;
  • 09.2000 r.- zastępca Prokuratora Rejonowego Warszawa Śródmieście;
  • 02.2003 r. – odwołanie z funkcji Prokuratora Rejonowego Warszawa Śródmieście; praca w Wydziale I Postępowania Przygotowawczego Prokuratury Okręgowej w Warszawie;
  • 08.2004 r. - delegacja do wykonywania czynności w Biurze Postępowania Sądowego Prokuratury Krajowej – Zespół Kasacji Karnych;
  • 12.2007 r. Prokurator Okręgowy w Warszawie. Funkcję tę kandydat pełni do dzisiaj.
  • 07.2009 r. powołanie na stanowisko prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Warszawie.

 

V. Nagrody, odznaczenia, członkostwo w krajowych lub międzynarodowych stowarzyszeniach naukowych lub zawodowych.

 

Kandydat nie posiada żadnych nagród lub odznaczeń. Nie należy do międzynarodowych stowarzyszeń naukowych lub zawodowych.

 

VI. Najważniejsze publikacje dotyczące problematyki prawnej

 

Kandydat nie jest autorem żadnej publikacji.

VII. Członkostwo w fundacjach, stowarzyszeniach i innych organizacjach społecznych.

 

Obecnie Kandydat nie należy do żadnych stowarzyszeń lub fundacji. W czasie studiów był członkiem Niezależnego Zrzeszenia Studentów.

 

VIII. Funkcje publiczne obejmowane w wyborach powszechnych (Sejm, Senat, organy jednostek samorządu terytorialnego).

 

Kandydat nigdy nie ubiegał się o wymienione funkcje.

 

IX. Przynależność do partii politycznych

 

Kandydat nigdy nie przynależał do żadnej partii politycznej.

 

X.

 

Przeciwko kandydatowi nie toczyło się nigdy żadne postępowanie prokuratorskie, sądowe, lub dyscyplinarne.

 

 

B.     B. PYTANIA DO KANDYDATA*

C.

D.    (DOTYCZĄCE ROLI PROKURATORA GENERALNEGO W PAŃSTWIE,  WIZJI REFORM W PROKURATURZE, KONCEPCJI ZMIAN W PRAWIE KARNYM ETC.)

 

1.       1. Czy jest Pan zwolennikiem wprowadzenia regulacji dotyczących prokuratury do Konstytucji?

 

„Jestem za umieszczeniem w Konstytucji zapisów dotyczących Prokuratury. Powinny obejmować one pozycję Prokuratora Generalnego i prokuratury jako organów współdziałających w wymiarze sprawiedliwości oraz organów stojących na straży praworządności. Szczegółowe kompetencje winny znaleźć umocowanie w ustawach.”

 

2.      2. Jak Pana zdaniem powinny kształtować sie zasady współpracy prokuratury z innymi organami powołanymi do ścigania przestępstw (policją, izbą skarbową, służbą celną etc.)?

 

„Prokuratura powinna funkcjonować jako organ nadzorujący postępowania prowadzone przez te instytucje. Jednakże, konieczna jest też współpraca mająca na celu podniesienie poziomu pracy tych służb (szkolenia, konsultacje itp.). Stały roboczy kontakt prokuratorów pełniących funkcje kierownicze z odpowiednimi szefami wymienionych służb.”

 

3.      3. Czy uważa Pan, że zakres uprawnień prokuratury jest wystarczający? Czy udział prokuratury jako organu ochrony prawnej nie powinien być szerszy w innych, niż postępowanie karne, procedurach prawnych?

 

„Obecny zakres uprawnień prokuratora jest wystarczający. W demokratycznym państwie organy państwa nie powinny w szerszym zakresie ingerować w relacje prawne. Prokurator dysponując obecnie posiadanymi uprawnieniami może ingerować w stosunki cywilno-prawne, administracyjne, a Prokurator Generalny ma obecnie możliwość wzruszania prawomocnych orzeczeń. W Polsce funkcjonuje duża liczba organów , które realizują zadania związane z ochroną prawną, należą do nich: Rzecznik Praw Obywatelskich, NIK, urzędy regulacyjne, Prokuratoria Generalna Skarbu Państwa itp.”

 

4.      4. Czy jest Pan zwolennikiem utrzymywania dualizmu powszechnego i wojskowego wymiaru sprawiedliwości?

 

„Tak, w obecnym zakresie funkcjonowanie sądownictwa i prokuratury wojskowej wynika ze specyfiki służby żołnierzy. Zmiany wymaga proces ustalania właściwości rzeczowej wojskowych jednostek prokuratury, który często dokonywany jest na mocy jednostronnej decyzji prokuratora wojskowego, bez możliwości wszczęcia sporu kompetencyjnego przez powszechne jednostki prokuratury.”

 

5. Czy uważa Pan, że konieczna jest reforma systemu sądownictwa dyscyplinarnego w prokuraturze?

 

„Tak. Sadownictwo dyscyplinarne prokuratorów powinno być przekazane do sądu powszechnego, analogicznie jak w przypadku sędziów tj. do sądów apelacyjnych. W prokuraturze winien funkcjonować rzecznik dyscyplinarny, posiadający uprawnienia oskarżyciela przed sądami dyscyplinarnymi.”

 

6.      6. Jaki jest Pana stosunek do koncepcji wprowadzenia instytucji sędziego śledczego?

 

„Uważam ten pomysł za błędny. Postępowanie przygotowawcze i poszczególne decyzje prokuratora podlegają już obecnie kontroli sądu. Powołanie kolejnej instytucji, biorącej udział w postępowaniu przygotowawczym -może je tylko wydłużyć oraz rozmyć odpowiedzialność za podejmowane decyzje.”

 

7.      7. Jak Pan ocenia obecny model postępowania przygotowawczego? Jakie Pana zdaniem rozwiązania prawne dotyczące postępowania przygotowawczego wymagają zmian, a jakie zasługują na aprobatę?

 

„Z uwagi na liczne zmiany dokonywane w procedurze karnej, obecny Kodeks postępowania karnego wydaje się aktem prawnym niespójnym. Np. regulacje mające na celu przyspieszenie postępowania są ograniczane przez zapis nakazujący “wszechstronne wyjaśnienie okoliczności sprawy”, co prowadzi do wykonywania często wielu zbędnych czynności.”

 

8.      8. Jakie jest Pana zdanie w kwestii stosowania w postępowaniu karnym konsensualnych form jego zakończenia?

 

„Uważam te formy kończenia postępowań za bardzo korzystne. Pozwalają one unikać wielu czynności, sprzyjają przyśpieszeniu postępowań oraz uwzględniają interesy pokrzywdzonych. Konieczne jest też dalsze upowszechnianie mediacji.”

 

9.      9. Jakie jest Pana stanowisko w kwestii zakresu i rozmiarów stosowania środków typu: podsłuch czy prowokacja w ramach czynności operacyjno- rozpoznawczych?

 

„We współczesnym świecie konieczne jest stosowanie tego rodzaju technik zmierzających do wykrycia sprawców przestępstw. Konieczna jest ujednolicona regulacja tych działań w jednym akcie prawnym. Problemem - moim zdaniem- nie jest zbyt szeroki zakres uprawnień służb, a raczej ich nadużywanie. Temu zapobiec może precyzyjne skonstruowanie zapisów w ustawie, poddające szerszej kontroli wnioski o stosowanie tych technik. W przypadku wykorzystania procesowego materiałów uzyskanych tą drogą, osoby poddane tym technikom powinny mieć wiedzę na ten temat i możliwość zwrócenia się do sądu o dokonanie kontroli prawidłowości wykorzystania środków techniki operacyjnej.”

 

10. Czy Pana zdaniem w Polsce instytucja tymczasowego aresztowania jest poprawnie stosowana, czy jest nadużywana? Prosimy uzasadnić.

 

„Nie uważam, by w Polsce nadużywano tymczasowego aresztowania. Ustawowe przesłanki stosowania tego środka są określone precyzyjnie. Natomiast zdarza się, że stosowanie tego środka jest nadmiernie przedłużane, zjawisko to jest ściśle związane z przewlekłością postępowania i przyczynami jakie powodują długotrwałość śledztw.”

 

11. Jaki jest Pana stosunek  do ustawowych zasad regulujących wewnętrzne funkcjonowanie prokuratury. Czy – Pana zdaniem - wymaga zmian obecny system relacji między prokuratorami poszczególnych szczebli?

 

„W mojej ocenie obecnie funkcjonujący model nadzoru służbowego jest nie do przyjęcia. Rozbudowana sprawozdawczość i konieczność udzielania informacji o biegu postępowania licznym organom nadrzędnym odrywa prokuratorów od ich zadań oraz powoduje poczucie permanentnej kontroli, a także braku samodzielności. Ponadto liczny kadrowo nadzór to równocześnie mniejsze kadry prokuratorskie, zaangażowane w merytoryczną pracę dochodzeniowo-śledczą.

Poszczególne jednostki prokuratury winny posiadać jak największą autonomię. Zasady wpływania na decyzje bądź czynności w prokuraturach niższego szczebla winny być określone ustawowo, bez możliwości zwiększania tego katalogu. Należy zrezygnować z funkcjonującego obecnie wykazu kategorii spraw, w których obligatoryjnie wdrażany jest nadzór służbowy. Nadzór taki powinien obowiązywać jedynie w najpoważniejszych sprawach. Prokurator Generalny ma stać na straży tak ukształtowanych relacji. Jego zadaniem jest ingerowanie jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną nieprawidłowości w toku postępowania lub przedwcześnie wydano decyzję kończącą postępowanie.

Konieczne jest też nadanie samodzielności Dyrektorom Finansowo-Administracyjnym w prokuraturach, na wzór dyrektorów sądów. Szefowie jednostek prokuratury nie są merytorycznie przygotowani do pełnienia roli organu odpowiedzialnego za politykę finansową jednostek.”

 

12. Czy i w jaki sposób należy – Pana zdaniem - zmienić system oceny pracy prokuratorów oraz kryteria awansu zawodowego w prokuraturze?

 

„Prokuratorzy, jak wszyscy funkcjonariusze publiczni, utrzymywani ze środków budżetowych - winni podlegać ocenie. Moim zdaniem, wystarczy do tego celu zaadaptować obecnie istniejące mechanizmy kontrolne w prokuraturze. Wszystkie jednostki organizacyjne prokuratury podlegają wizytacjom. Należy do zadań wizytacji dołączyć ocenę wszystkich prokuratorów danej jednostki. Od oceny tej powinno służyć, nie tylko kierownikowi jednostki, ale też każdemu prokuratorowi - prawo odwołania się od oceny.”

 

13. Czy widzi Pan potrzebę dokonania innych reform w prokuraturze (dotyczących poprawienia efektywności pracy prokuratorów, zmiany organizacji struktury wewnętrznej etc.)?

 

„Konieczne jest wprowadzenie takiego systemu etatyzacji, który nie będzie powodował - w przypadku delegowania prokuratora do innej jednostki - trwałego uszczerbku kadrowego w jednostce macierzystej. Wiąże się to ściśle z ustaleniem rzeczywistych potrzeb etatowych w Prokuraturze Generalnej. Nie wszystkie stanowiska w PG powinny być obsadzane przez prokuratorów. Istnieją sfery działania Prokuratury Generalnej, które mogą być wykonywane przez urzędników. Konieczne jest dokończenie budowy systemu informatycznego prokuratury.

Wspólnie z Komendantem Głównym Policji i największymi ośrodkami akademickimi należy wypracować model instytucji świadczących na rzecz prokuratur usługi z zakresu ekspertyz. Kłopoty z powoływaniem biegłych to jedna z głównych przyczyn długotrwałości postępowań.”

 

14. Czy Pana zdaniem istnieje potrzeba głębszej reformy prawa karnego materialnego, w tym w szczególności Kodeksu karnego (a jeśli tak - to w jakim kierunku)?

 

„Podobnie jak w przypadku procedury karnej, liczne nowelizacje spowodowały, że kodeks wydaje się niespójny. Prawo karne materialne, a zwłaszcza zagrożenia karą za poszczególne typy przestępstw nie budzą wątpliwośc. Natomiast jest konieczne szersze stosowanie kar nieizolacyjnych. W tym celu konieczna jest współpraca z samorządami, aby stworzyć warunki do wykonywania prac w ramach kary ograniczenia wolności. Sprzyjać temu może ciążący na prokuratorach, ustawowy obowiązek współdziałania z jednostkami samorządu terytorialnego.”

 

15. W jakim kierunku - Pana zdaniem- powinno być prowadzone dochodzenie dotyczące rzekomego istnienia więzień CIA na terytorium Polski?

 

„Przyjmując, że takie ośrodki istniały, należałoby zacząć od ustalenia osób, które podejmowały decyzje o umieszczeniu ich w Polsce. Następnie należałoby ustalić, czy osoby przetrzymywane w tych miejscach były pozbawione wolności zgodnie z polskim prawem. Jeśli nie, to czyn osób odpowiedzialnych winien być kwalifikowany nie tylko z przepisów mówiących o przestępstwach urzędniczych, ale także związanych z nielegalnym pozbawieniem wolności. Postępowaniem powinny być objęte wszystkie osoby uczestniczące w tym procederze, bez względu na ich funkcje, pochodzenie czy rolę społeczną.”

 

16. Co uważa Pan za największe zagrożenie dla ochrony konstytucyjnych praw i wolności jednostki i obywatela w Polsce?

 

„Zbyt długo trwające postępowania przed organami państwa i samorządu terytorialnego. Nadużywanie środków techniki operacyjnej oraz niezgodne z prawem upublicznianie ich wyników.”

 

17. Czy  w historii polskiej prokuratury lub sądownictwa ma Pan swój wzór osobowy – sędziego lub prokuratora, który jest dla Pana wzorem do naśladowania w zakresie wykonywanego zawodu?

 

„Poznałem wielu wybitnych sędziów i prokuratorów. Dużym szacunkiem darzę pierwszego Naczelnika Wydziału d/s Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Okręgowej w Warszawie, Pana prokuratora Zbigniewa Rząsę – człowieka całkowicie oddanego pracy prokuratorskiej, bezkompromisowego i zawsze samodzielnego w podejmowaniu decyzji.”

18. Co uważa Pan za swój największy dotychczasowy sukces zawodowy?

 

„Wyprowadzenie w latach 2000-2003 Prokuratury Rejonowej Warszawa-Śródmieście z zapaści funkcjonalnej i osiągnięcie przez tą jednostkę jednego z najlepszych wyników w okręgu warszawskim.”

 

 

 

 

 

19. Andrzej Janecki załączył do dokumentów przekazanych KRS dwie opinie rekomendacyjne. Pierwsza opinia została sporządzona przez Prezesa Sądu Okręgowego w Warszawie- Panią Beatę Waś oraz v-ce Prezesa tegoż sądu- Panią Dorotę Tyrałę. Autorki opinii podkreślają, że w okresie kierowania przez kandydata Prokuraturą Okręgową w Warszawie nastąpiły pozytywne zmiany organizacyjne w taj jednostce, które bezpośrednio przełożyły się na lepszą współpracę sądów i prokuratur w okręgu warszawskim. Zauważyły także, że jako Prokurator Okręgowy – Andrzej Janecki miał do czynienia z postępowaniami o wyjątkowym stopniu złożoności, które znajdują się w zakresie właściwości działania tejże Prokuratury (skomplikowane sprawy gospodarcze, przestępczość zorganizowana etc.).

Autorem drugiej opinii jest Prokurator Okręgowy dla Warszawy- Pragi  - Dariusz Korneluk.

Kandydat przedstawił także listę z podpisami (łącznie 544 podpisy) prokuratorów i pracowników prokuratur okręgu warszawskiego, którzy popierają jego kandydaturę oraz uchwałę o rekomendacji do ubiegania się o stanowisko Prokuratora Generalnego, podjętą przez Kolegium Prokuratury Okręgowej w Warszawie.

 

 

Linki:

Wywiad z Andrzejem Janeckim, "Zdobędziemy zaufanie społeczne", Rzeczpospolita, 28.12.2009 r.

Janecki za nową ustawą o prokuraturze, PAP, 05.01.2010

 

*Odpowiedzi zostały opracowane na podstawie kwestionariuszy przygotowanych przez Helsińską Fundację Praw Człowieka, które otrzymały wszystkie osoby ubiegające się urząd Prokuratora Generalnego oraz w oparciu o dokumenty, przekazane przez kandydatów Krajowej Radzie Sądownictwa.

 

Aktualności