Druga rozprawa w sprawie z powództwa MEW w Kłodzku przeciwko Gminie Kłodzko

Dnia 16 stycznia 2012 r. odbyła się druga rozprawa w Sądzie Okręgowym w Świdnicy w sprawie z powództwa Małej Elektrowni Wodnej w Kłodzku przeciwko Gminie Kłodzko, na której była obecna obserwatorka KPW. Sędzia odmówiła dołączenia do akt pełnomocnictwa obserwatorki Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka oraz zabroniła sporządzania podczas rozprawy notatek z jej przebiegu. Na rozprawie zostali przesłuchani świadkowie co do okoliczności zamknięcia przepływu wody w Kanale Młynówka, zakresu i terminu robót w nim przeprowadzanych oraz co do skutków realizacji inwestycji dot. kanału. Nie zgłoszono nowych wniosków dowodowych. Na wniosek pełnomocnika pozwanej jednym ze świadków miał być zastępca burmistrza gminy Kłodzko. Na wniosek pełnomocnika powoda zostało odebrane od zastępcy burmistrza przyrzeczenie. Chwilę po tym sąd zwrócił uwagę na fakt, iż osoba ta powinna występować jako strona postępowania (reprezentant gminy) i dlatego nie może być przesłuchana w charakterze świadka. Zastępca burmistrza został poproszony o zajęcie miejsca strony. Do końca rozprawy nie składał żadnych wyjaśnień ani wniosków. Drugim świadkiem był syn powoda. Sędzia określiła okoliczności, na temat których świadek miał złożyć zeznania. Opisał on zgodnie ze swoją wiedzą przebieg robót na Kanale Młynówki oraz odpowiedział na pytania pełnomocnika pozwanej dotyczące pozwolenia wodnoprawnego elektrowni wodnej, tj. kiedy i od kogo je otrzymał. Trzecim świadkiem była pełnomocnik burmistrza, która jest odpowiedzialna za projekt pn. „Poprawa atrakcyjności turystycznej Kanału Młynówki w Kłodzku i otaczającego go terenu”. Jej zdaniem gmina posiadała wszelkie dokumenty wymagane na przeprowadzenie tego rodzaju inwestycji. Ponadto gmina nie potrzebowała pozwolenia wodnoprawnego na przeprowadzenie robót, które obejmują jedynie remont kanału; pozwolenie natomiast jest wymagane przy przebudowie lub rozbiórce urządzenia wodnego (jakim jest kanał). Na rozprawie nie zostało ustalone, jaki charakter miały przeprowadzone prace związane z tą inwestycją. Pełnomocnik powoda zapytał świadka o szczegóły związane z dofinansowaniem unijnym przeznaczonym na ów projekt na Kanale Młynówki. Świadek zeznała, że początkowo dofinansowanie zostało w części wypłacone, a po przeprowadzonej kontroli kolejne transze zostały tymczasowo wstrzymane w wyniku stwierdzenia przez organ kontroli nieprawidłowości. Świadek nie doprecyzowała, o jakiego rodzaju nieprawidłowości chodziło. Gmina złożyła do organu kontroli wyjaśnienia co do sposobu realizacji inwestycji. Zgodnie z zeznaniami świadka, dofinansowanie zostało ostatecznie wypłacone w całości. Pełnomocnik powoda wniósł o odebranie przyrzeczenia na okoliczność tej odpowiedzi, sędzia jednak wniosek oddaliła. Rozprawę odroczono na dzień 14 marca 2012 r.
Katarzyna Zawada
20 stycznia 2012

Sankcja rozbiórki samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej nie narusza zasady proporcjonalności – zdecydował Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie Waldemara Deski

  W dniu 13 stycznia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną Waldemara Deski od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 kwietnia 2010 r. sygn. akt II SA/Lu 479/09 wydanego w sprawie skargi Waldemara Deski na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Helsińska Fundacja Praw Człowieka dostrzegła problem wagi konstytucyjnej w sprawie rozpoznawanej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Puławach, Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie, których decyzje w przedmiocie nakazu rozbiórki dokonanej samowolnie budowy obiektu budowlanego o konstrukcji drewnianej (szopy) zostały utrzymane wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Fundacja została dopuszczona do udziału w postępowaniu i wnioskowała o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego czy art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2 – 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane w zakresie w jakim nie przyznaje organom nadzoru budowlanego kompetencji do dokonania oceny stopnia naruszenia przez sprawcę samowoli budowlanej wartości chronionych przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przewidując bezwzględną sankcję rozbiórki obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, a tym samym uniemożliwiając gradację sankcji w zależności od stopnia i charakteru niezgodności budowy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jest zgodny z art. 31 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP?

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił argumentów Fundacji przedstawionych w opinii „amicus curiae”, że w niektórych przypadkach sankcja rozbiórki wybudowanego samowolnie obiektu jest nieproporcjonalna i nie odpowiada wymogom sprawiedliwości proceduralnej. Fundacja nie wyklucza pomocy w sporządzeniu skargi konstytucyjnej do Trybunału Konstytucyjnego.

Polecamy także artykuł red. Ewy Siedleckiej pt. "Prawo obywatela Deski do szopy".
13 stycznia 2012